คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอหย่าขาดจากสามีภริยากับจำเลย กับขอแบ่งสินสมรสกันกับขอค่าอุปการะเลี้ยงดู จำเลยต่อสู้ว่าทรัพย์อันดับ 1 ถึง 12 เป็นสินเดิมของจำเลย โดยได้รับมรดกจากบิดา ส่วนทรัพย์อันดับ 13, 14 จำหน่ายไปหมดแล้ว วันชี้สองสถานคู่ความตกลงยินยอมหย่าขาดจากกัน และค่าอุปการะเลี้ยงดูโจทก์ไม่เรียกร้อง ศาลชั้นต้นฟังว่า ทรัพย์อันดับ 1 ถึง 12 เป็นสินเดิมของจำเลย ทรัพย์อันดับ 13, 14 ไม่มีอยู่ที่จำเลย พิพากษาให้โจทก์จำเลยหย่าขาดจากสามีภริยากัน ส่วนข้อขอให้แบ่งสินสมรสกัน ให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าข้อวินิจฉัยของศาลล่างที่ฟังมาว่า ทรัพย์อันดับ 1 ถึง 12 เป็นสินเดิมของจำเลยนั้นชอบแล้ว เพราะทรัพย์ดังกล่าวเป็นมรดกของบิดาจำเลย ได้ตกทอดแก่จำเลยและทายาทอื่นก่อนจำเลยสมรสกันกับโจทก์แล้ว จำเลยและทายาทยังปกครองทรัพย์มรดกร่วมกันมาอีก จึงถือว่าทรัพย์นี้จำเลยมีอยู่ก่อนสมรส เป็นสินเดิมตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1463(1) การที่ทายาทมาตกลงแบ่งปันทรัพย์ซึ่งต่างเป็นเจ้าของร่วมกัน ในระหว่างที่โจทก์จำเลยสมรสกัน หาทำให้ทรัพย์นั้นเป็นสินสมรสไม่พิพากษายืน
