คำฟ้องและคำให้การ
จำเลยทำหนังสือสัญญาเช่านาโจทก์ไปมีกำหนด ๕ ปี ต่อมาจำเลยเอานาเหล่านี้ไปให้เช่าช่วง โจทก์จึงบอกเลิกสัญญาและฟ้องขับไล่จำเลยจำเลยให้การต่อสู้ว่าโจทก์ได้ยินยอมอนุญาตให้จำเลยเอานาออกให้เช่าช่วงได้และจะขอสืบตามข้อต่อสู้นี้ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ไม่ยอมให้จำเลยสืบพะยาน แล้วพิพากษาให้โจทก์ชะนะคดี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าในเรื่องนี้มิได้ตกลงกันไว้ในสัญญาเช่าเดิมให้จำเลยเอาทรัพย์สินที่เช่าออกให้เช่าช่วงได้ การที่จำเลยจะขอนำพะยานสืบว่าโจทก์อนุญาตด้วยวาจาในภายหลังนั้นย่อมไม่มีน้ำหนักที่จะลบล้างหรือเปลี่ยนแปลงสัญญาเช่าอันเปนลายลักษณอักษรได้ทั้งประมวลวิธีพิจารณาความแพ่ง ม.๙๔ เขาก็ห้ามมิให้รับฟัง แม้จำเลยจะสืบสมจริงก็รับฟังมิได้ ศาลล่างพิพากษามาชอบแล้วยืนตาม.
