คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า ย.เช่าตึกโจทก์ทำการจำหน่ายน้ำมันเบนซินน้ำมันหยอดเครื่องแลรับทำการเชื่อมยาง ฯ แลโจทก์ทราบว่าร้านนี้เช่าถังบรรจุน้ำมันเบนซินแลสูบจากจำเลย ถังฝังอยู่ใต้ระดับดินในร้าน ส่วนสูบตั้งอยู่หน้าร้าน วันเกิดเหตุร้านนี้สั่งซื้อน้ำมันจากจำเลย ลูกจ้างจำเลย ๒ คนนำน้ำมันบรรจุรถยนต์มาส่งแลใช้ท่อยางผ้าใบต่อจากถังในรถยนต์ถ่ายลงที่เก็บน้ำมันของร้าน ถ่ายได้สักครึ่ง ๑ น้ำมันกะทบกับเปลวไฟจากเตาเชื่อมยางเกิดเพลิงลุกขึ้นไหม้ตึกของโจทก์ ๑๕ คูหา เตาเชื่อมยางตั้งอยู่ในร้านห่างปากถังน้ำมัน ๔ เมตร์ มีกรอบเหล็กกั้น ๓ ด้าน และด้านหน้ามีแผ่นสังกะสีกั้นอยู่ โจทก์จึงฟ้องเรียกค่าเสียหายจากจำเลยเนื่องจากเพลิงรายนี้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า น้ำมันเบนซินเป็นวัตถุที่เกิดอันตรายได้โดยสภาพตามประมวลแพ่ง ฯ ม.๔๓๗ กฎหมายมีหลักอยู่ว่าบุคคลที่ก่อให้เกิดการกระทำขึ้นบนทรัพย์ของผู้อื่นหากมิใข้ความระมัดระวังตามสมควรแลเกิดอันตรายขึ้นผู้นั้นจะต้องรับผิดตามมาตรา ๔๒๐ โดยไม่ต้องคำนึงว่าทำเองหรือใช้ผู้อื่นทำ สำ-หรับคดีนี้ความรับผิดชอบในการระมัดระวังย้ายหรือดับไฟในเตาก่อนน้ำมันระเหยมานั้นตกอยู่แก่ร้านของ ย.จำเลยจึงค้านโจทก์ได้ว่า ร้านของ ย.มีความผูกพันต้องใช้ความระวังเป็นพิเศษซึ่งจะมอบให้ลูกจ้างจำเลยเป็นผู้กระทำไม่ได้ และวินิจฉัยต่อไปว่า ถึงแม้ลูกจ้างจำเลยเห็นเตาแต่ไม่มีเปลวไฟจะเห็นได้แล้ว ก็ไม่ใช่หน้าที่ของลูกจ้างจำเลยจะตรวจค้นหรือไต่ถามถึงความมั่นคงแห่งการป้องกัน ส่วนการที่จำเลยแก้ไขวิธีต่อท่อน้ำมันที่บกพร่องให้ดีขึ้นภายหลังเกิดเหตุนั้น ไม่เป็นเหตุให้ถือว่าจำเลยเลินเล่อในคดีนี้ จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ดังฟ้องจึง
Result
พิพากษากลับศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องโจทก์ยืนตามศาลเดิม
