คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยรับราชการกรมรถไฟตำแหน่งนายตรวจสายโทรเลขระหว่างสถานีจีระ - ขอนแก่น และมีหน้าที่จดสมุดบัญชีตั้งเบิกเงินเดือนคนงานซึ่งอยู่ในความปกคองของตนอีกด้วยจำเลยได้จดบัญชีค่าแรงของนายปลอดคนงานซึ่งอยู่ในบังคับบัญชาของจำเลยโดยรู้อยู่ว่าเป็นความเท็จว่า นายปลอดมาทำงานในเดือนสิงหาคม พ.ศ.๒๔๘๒ เต็มเดือน ซึ่งความจริงนายปลอดหยุดงานในวันที่ ๒๖-๒๗ เป้นเหตุให้เจ้าพนักงานจ่ายค่าแรงให้นายปลอดเกินไป โจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาญาตามมาตรา ๒๓๐ ศาลชั้นต้นลงโทษตามมาตรา ๒๓๐ ศาลอุทธรณ์ยกฟ้องในข้อเท็จจริง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าการกระทำของจำเลยครบองค์บัญญัติไว้ในมาตรา ๒๓๐ ทุกประการ จึงพิพากษาลงโทษจำเลยยื่นตามศาลชั้นต้น.
