คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยใช้เงินที่ค้างชำระตามหนังสือประนีประนอมยอมความพร้อมดอกเบี้ย จำเลยขาดนัดยื่นคำให้การ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้นัดสืบพยานโจทก์ ถึงวันนัดฝ่ายโจทก์ไม่มีฝ่ายใดมาศาล จำเลยขอให้ศาลดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไป โดยจำเลยไม่สืบพยาน ศาลมีคำสั่งว่าโจทก์ขาดนัดพิจารณา ให้นัดฟังคำพิพากษาก่อนวันนัดฟังคำพิพากษา ๑ วันโจทก์ยื่นคำร้องขอให้พิจารณาคดีใหม่ อ้างว่ามีเหตุจำเป็นไม่จงใจขาดนัด ศาลชั้นต้นสั่งว่าหากโจทก์ประสงค์จะขอให้พิจารณาคดีใหม่ให้ยื่นคำขอเข้ามาใหม่ภายหลังที่ศาลได้มีคำพิพากษา
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์ขอให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาสืบพยานโจทก์จำเลย แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ในวันนัดสืบพยานโจทก์ โจทก์จำเลยต่างทราบวันนัดโดยชอบแล้ว แต่โจทก์ไม่มาศาลตามนัดโดยไม่แจ้งเหตุขัดข้องหรือขอเลื่อนคดี ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าโจทก์ขาดนัดพิจารณาและนัดฟังคำพิพากษา ครั้นก่อนวันนัดฟังคำพิพากษา ๑ วัน โจทก์ยื่นคำร้องขอให้พิจารณาคดีใหม่อ้างว่าไม่จงใจขาดนัดพิจารณา ดังนี้ การพิจารณายังไม่เสร็จสิ้น การที่โจทก์มายื่นคำร้องในระหว่างการพิจารณาคดีฝ่ายเดียว ศาลชั้นต้นชอบที่จะดำเนินการตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๐๕ วรรคสอง ให้ได้ความว่าการขาดนัดของโจทก์เป็นไปโดยจงใจหรือมีเหตุอันสมควรหรือไม่ การที่ศาลชั้นต้นไม่ทำการไต่สวน แต่มีคำสั่งว่าให้โจทก์ยื่นคำร้องเข้ามา เมื่อศาลมีคำพิพากษาแล้ว จึงเป็นการไม่ปฏิบัติตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งว่าด้วยการพิจารณา และที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนก็เป็นการไม่ชอบ
Result
พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ให้ศาลชั้นต้นทำการไต่สวนคำร้องของโจทก์ แล้วมีคำสั่งและคำพิพากษาใหม่ตามรูปคดี
