คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยอาศัยปลูกเรือนอยู่ในที่ดินไม่มีโฉนดของโจทก์ชั่วคราว บัดนี้จำเลยได้ทำลายต้นไม้เสียหาย ขอให้ขับไล่จำเลยให้การต่อสู้หลายประการระหว่างพิจารณาโจทก์ได้ฟ้องจำเลยและพยานจำเลยว่าเบิกความเท็จ แล้วโจทก์ยื่นคำขอให้ศาลงดคดีนี้ไว้รอฟังผลคดีอาญาที่โจทก์ฟ้อง ศาลชั้นต้นสั่งว่าไม่มีเหตุผลที่จะรอคดีนี้ไว้ และได้พิจารณาแล้ว ฟังข้อเท็จจริงสมจำเลย พิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาในข้อเท็จจริง คงให้รับฎีกาในข้อที่ขอให้รอคดีนี้ไว้ฟังผลคดีอาญาโดยเห็นว่า เป็นปัญหาข้อกฎหมายศาลฎีกาเห็นว่า ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 39เป็นแต่ให้ศาลใช้ดุลยพินิจ เมื่อเห็นสมควรจะสั่งให้รอคดีไว้ก็ได้ฉะนั้นเมื่อศาลล่างทั้งสองใช้ดุลยพินิจสั่งไม่ให้รอคดีนี้ไว้จึงเป็นการวินิจฉัยในข้อเท็จจริง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาไม่ได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248พิพากษา ให้ยกฎีกาโจทก์
