คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83,91, 199, 288 และ 335จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288 ประกอบด้วยมาตรา 83 ให้จำคุก 20 ปี คำขอและข้อหาอื่นให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 391 ให้จำคุก 1 เดือน นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้โดยปราศจากสงสัยว่าขณะเกิดเหตุคนที่มาในงานเลี้ยงโกรธผู้ตายที่ยิงปืน จึงต่างคนต่างทำร้ายผู้ตายโดยจำเลยเพียงเข้าไปเตะและกระทืบผู้ตายซึ่งนั่งอยู่ในครัว มิได้ใช้สิ่งใดเป็นอาวุธทำร้ายร่างกายผู้ตาย จำเลยได้กระทำไปตามลำพังโดยมิได้ร่วมหรือสมคบกับผู้อื่นประกอบกับปรากฏจากบาดแผลของผู้ตายตามรายงานการชันสูตรพลิกศพท้ายฟ้องว่าที่เหนือคิ้วขวามีรอยถูกของแข็งตีเป็นบาดแผลยาว 1 นิ้ว
ตรงกลางหน้าผากถูกของแข็งยาว 5 นิ้วเศษ ยุบลึกลงไป 1 นิ้ว ใต้ตาขวาถูกของแข็งตีแตกยาว 1 นิ้ว โดยบาดแผลแต่ละแห่งนั้นเกิดจากการถูกตีด้วยความแรงจนกะโหลกศีรษะยุบและแตกเป็นชิ้น ร่างกายส่วนอื่นไม่มีบาดแผลใด และเหตุที่ตายเนื่องจากผู้ตายถูกตีด้วยของแข็งอย่างแรงหลายที เป็นเหตุให้กะโหลกศีรษะแตกและยุบ สมองได้รับความกระทบกระเทือนอย่างแรง เชื่อว่าผู้ตายถึงแก่ความตายทันทีดังนี้ ย่อมแสดงให้เห็นชัดว่าที่จำเลยเตะและกระทืบผู้ตายมิได้เป็นเหตุให้ผู้ตายได้รับบาดแผลดังกล่าว ทั้งร่างกายส่วนอื่นนอกจากบาดแผลนั้นก็ไม่ปรากฏว่ามีบาดแผลหรือรอยฟกซ้ำอื่นใดอีก ข้อเท็จจริงยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยร่วมกระทำผิดกับผู้อื่นโดยมีเจตนาฆ่าผู้ตายการกระทำของจำเลยจึงเป็นเพียงการใช้กำลังทำร้ายผู้อื่นโดยไม่ถึงกับเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่กายอันเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 391 เท่านั้น และที่โจทก์ฎีกาว่าหากฟังว่าจำเลยไม่ได้ร่วมฆ่าผู้ตาย แต่จำเลยก็มีเจตนาทำร้ายร่างกายผู้ตายบาดแผลของผู้ตายจะมากหรือไม่ก็ตาม
จำเลยย่อมมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 290 และศาลมีอำนาจลงโทษจำเลยในความผิดฐานนี้ได้นั้น เห็นว่า เมื่อปรากฏว่าบาดแผลที่ทำให้ผู้ตายถึงแก่ความตายเกิดจากการถูกตีด้วยของแข็ง ความตายของผู้ตายมิใช่ผลโดยตรงที่เกิดจากการกระทำของจำเลย จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดในผลที่เกิดขึ้นนั้นการกระทำของจำเลยย่อมไม่เป็นความผิดตามบทกฎหมายที่โจทก์ฎีกาพิพากษายืน.
