คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยสั่งจ่ายเช็คเพื่อชำระหนี้แก่นางเซาะเอ็ง ต่อมานางเซาะเอ็ง นำเช็คไปแลกเงินสดจากโจทก์ หลังจากเช็คถึงกำหนดโจทก์นำเช็คดังกล่าวไปเรียกเก็บเงิน ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินโดยแจ้งว่า ยังไม่มีการตกลงกับธนาคาร การกระทำของจำเลยเป็นการออกเช็คโดยเจตนาที่จะไม่ให้มีการใช้เงินตามเช็ค ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วสั่งประทับฟ้องชั้นแรกจำเลยให้การปฏิเสธ ต่อมาวันที่ 14 มกราคม 2524 จำเลยขอถอนคำให้การเดิม ขอให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นนัดฟังคำพิพากษาวันที่ 23 มกราคม 2524 ต่อมาวันที่ 21 มกราคม 2524
จำเลยยื่นคำร้องขอถอนคำให้การเดิมที่ให้การรับสารภาพ เนื่องจากจำเลยเข้าใจผิด ความจริงจำเลยออกเช็คพิพาทเป็นประกันทรัพย์สินที่จำเลยจำนำไว้กับนางเซาะเอ็ง มิได้มีเจตนาจะให้ใช้เงินตามเช็ค ทั้งผู้ทรงเช็คลงวันที่จ่ายกันเองโดยจำเลยไม่ทราบศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้องศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3 ให้ลงโทษจำคุกจำเลยโจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่ากรณีมีเหตุสมควรอนุญาตให้จำเลยแก้คำให้การได้พิพากษายกคำพิพากษาและคำสั่งศาลชั้นต้น โดยอนุญาตให้จำเลยแก้คำให้การได้ แล้วให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาต่อไปโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีมีปัญหาว่ากรณีมีเหตุสมควรอนุญาตให้จำเลยแก้ไขคำให้การได้หรือไม่ เห็นว่า ในวันที่จำเลยขอถอนคำให้การเดิมขอให้การรับสารภาพตามฟ้องนั้น ปรากฏว่าทนายความของจำเลยมิได้ฟังการพิจารณาอยู่ด้วย หลังจากนั้นเพียง 7 วัน จำเลยก็ขอแก้คำให้การใหม่ เป็นให้การปฏิเสธ โดยจำเลยแสดงเหตุผลที่ถือเป็นข้อสำคัญได้ว่าผู้ทรงเช็คลงวันที่จ่ายกันเองโดยจำเลยไม่ทราบ หากเป็นไปตามที่จำเลยยกขึ้นอ้างดังกล่าว จำเลยก็ไม่มีความผิดตามบทกฎหมายที่โจทก์ฟ้อง ทั้งจำเลยขอแก้คำให้การนี้ก่อนศาลชั้นต้นพิพากษา กรณีจึงมีเหตุสมควรอนุญาตให้จำเลยแก้ไขคำให้การได้พิพากษายืน
