คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ใช้ไม้ตีผู้เสียหาย ๑ ทีที่หน้าอกเป็นเหตุให้ผู้เสียหายได้รับอันตรายสาหัสต้องทุพพลภาพป่วยเจ็บด้วยอาการทุกขเวทนาเกินกว่ายี่สิบวัน และจนประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า ๒๐ วัน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยใช้ไม้ตีผู้เสียหายที่ชายโครงซ้าย ผู้เสียหายมีอาชีพรับจ้างเผาถ่าน เกิดเหตุแล้วผู้เสียหายไม่ได้ไปเผาถ่าน ๗ - ๘ วัน เนื่องจากเจ็บที่ชายโครงซ้าย จากนั้นไปเผาถ่านตามปกติ ครั้นภายหลังจากเกิดเหตุ๑๗ วัน ผู้เสียหายไปพบแพทย์ที่โรงพยาบาล ผลเอกซเรย์พบว่ากระดูกซี่โครงซ้ายร้าว ๒ ซี่ แพทย์จ่ายยาให้ไปรับประทานที่บ้าน มิได้รับตัวไว้รักษาในโรงพยาบาล เห็นว่า แม้แพทย์มีความเห็นว่าจะต้องรักษาเกินกว่า ๒๑ วันก็ตาม ยังถือไม่ได้ว่าผู้เสียหายทุพพลภาพหรือป่วยเจ็บด้วยอาการทุกขเวทนาเกินกว่า ๒๐ วัน หรือจนประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า ๒๐ วัน ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗ (๘) จำเลยมีความผิดตามมาตรา ๒๙๕ เท่านั้น
Result
พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕.
