คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ศาลสั่งพิทักษ์ทรัพย์จำเลยเด็ดขาด และพิพากษาให้ล้มละลาย
จำเลยให้การว่ามิได้มีหนี้สินล้นพ้นตัว และสามารถชำระหนี้ได้
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์จำเลยเด็ดขาดศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่าจำเลยมีหนี้สินล้นพ้นตัวหรือไม่ โจทก์มีนายนิทัศน์ ชีวารักษ์ผู้รับมอบอำนาจและเป็นผู้จัดการสาขานครสวรรค์ของโจทก์เป็นพยานเบิกความว่า จำเลยเป็นหนี้โจทก์ตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นในคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 301/2524 เป็นเงิน 392,102.01 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 18 ต่อปี จำเลยนำเงินมาชำระให้โจทก์จำนวน110,000 บาท โดยชำระครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 3 มีนาคม 2526หลังจากนั้นจำเลยก็ไม่ได้ชำระหนี้ให้โจทก์อีกเลย โจทก์ได้ให้พนักงานของโจทก์ไปทวงถามและมีหนังสือทวงถามให้จำเลยชำระหนี้แล้วแต่จำเลยไม่ชำระ พยานได้ให้พนักงานของโจทก์ไปสืบหาทรัพย์สินของจำเลยเพื่อนำมาชำระหนี้แล้วปรากฏว่าจำเลยไม่มีทรัพย์สินใดที่จะยึดมาชำระหนี้ได้ ที่จำเลยนำสืบว่าจำเลยสามารถชำระหนี้ให้โจทก์ได้เพราะจำเลยยังมีทรัพย์สินที่จะชำระให้โจทก์คือสิทธิการเช่าตึกแถวเลขที่ 490 ถนนโกสีย์
ตำบลปากน้ำโพอำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์ ซึ่งเป็นของวัดโพธารามมีราคาถึง 1,500,000 บาท สิทธิการเช่าดังกล่าวจำเลยสามารถโอนให้ผู้อื่นได้ ได้มีผู้มาติดต่อขอซื้อสิทธิการเช่าตึกแถวดังกล่าวจากจำเลยแล้วในราคา 1,200,000 บาท แต่อยู่ระหว่างเจรจากันนั้นศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยเองก็เบิกความรับว่าการขายสิทธิการเช่าตึกแถวดังกล่าวต้องขออนุญาตจากวัดโพธารามผู้ให้เช่าก่อน หากวัดโพธารามยินยอมจึงจะทำการโอนกันได้แต่จำเลยก็ไม่มีพยานมานำสืบให้รับฟังเป็นหลักฐานได้ว่าวัดโพธารามได้ตกลงยินยอมให้จำเลยโอนขายสิทธิการเช่าตึกแถวดังกล่าวแล้ว เมื่อไม่ปรากฏว่าวัดโพธารามยินยอมให้โอน ก็ยังไม่เป็นการแน่นอนว่าจำเลยจะสามารถโอนขายสิทธิการเช่าตึกแถวดังกล่าวได้
นอกจากสิทธิการเช่าตึกแถวดังกล่าวแล้วจำเลยก็ไม่มีทรัพย์สินอื่นใดอีกที่จะนำมาชำระหนี้ให้แก่โจทก์จึงถือได้ว่าจำเลยเป็นผู้มีหนี้สินล้นพ้นตัว เมื่อจำเลยเป็นหนี้โจทก์ไม่น้อยกว่า 50,000 บาท ซึ่งเป็นหนี้จำนวนแน่นอนโจทก์ย่อมมีสิทธิฟ้องจำเลยให้ล้มละลายได้ ที่ศาลล่างทั้งสองสั่งพิทักษ์ทรัพย์จำเลยเด็ดขาดต้องกันมานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"
Result
พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ
