เนื้อความคำพิพากษา
โจทก์ทั้ง 21 สำนวนฟ้องมีใจความเป็นทำนองเดียวกันว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลจำเลยทั้ง 21 สำนวนได้ทำหนังสือเช่าแผงพิพาทจากโจทก์เพื่อใช้เป็นสถานที่ประกอบการค้าขาย (ค่าเช่าเดือนละ 30 บาทบ้าง 240 บาทบ้าง 60 บาทบ้าง) สัญญาเช่า 19 รายสิ้นสุดแล้ว อีกสองรายประพฤติผิดสัญญาเช่า โจทก์บอกเลิกสัญญาเช่าแล้ว จำเลยอยู่เรื่อยมาเป็นการละเมิด ขอให้พิพากษาขับไล่และใช้ค่าเสียหายจำเลยทุกสำนวนให้การว่า จำเลยไม่เคยทำสัญญาเช่าแผงตามฟ้องจากโจทก์แผงดังกล่าวไม่ได้เป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ แต่เป็นแผงที่ปลูกอยู่บนที่ดินของสำนักงานทรัพย์สินฯ และเป็นกรรมสิทธิ์ของสำนักงานทรัพย์สินฯ โจทก์ไม่ได้ร้องขอให้สำนักงานทรัพย์สินฯ เข้าเป็นโจทก์ร่วม และโจทก์ไม่ได้เป็นตัวแทนโจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า
ห้างโจทก์เป็นผู้ปลูกสร้างแผงพิพาท จำเลยทำสัญญาเช่าแผงพิพาทกับห้างโจทก์ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง พิพากษาให้จำเลยและบริวารออกจากแผงพิพาท และให้ใช้ค่าเสียหายจำเลยทุกสำนวนอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทุกสำนวนฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยทั้ง 21 สำนวนได้ทำสัญญาเช่าแผงตามฟ้องจากโจทก์ สัญญาเช่าสิ้นสุดอายุแล้ว สองรายประพฤติผิดสัญญาเช่าโจทก์บอกเลิกแล้ว แล้ววินิจฉัยว่าการให้เช่าทรัพย์นั้นผู้ให้เช่าไม่จำต้องเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ในทรัพย์ที่ให้เช่า ฉะนั้น เมื่อจำเลยเป็นคู่สัญญากับโจทก์และได้รับประโยชน์ในแผงที่เช่าตามสัญญา โดยไม่ปรากฏว่าโจทก์นำแผงพิพาทมาให้จำเลยเช่าโดยไม่มีอำนาจอย่างไรแล้ว โจทก์ย่อมมีสิทธิและหน้าที่ในฐานะเป็นผู้ให้เช่าตามสัญญา และจำเลยต้องผูกพันตามสัญญาเช่านั้นกับโจทก์ดังนั้น
จำเลยจะโต้เถียงอำนาจโจทก์ว่าไม่ใช่ เจ้าของกรรมสิทธิ์ในแผงพิพาทไม่มีอำนาจฟ้องหาได้ไม่ เมื่อการเช่าสิ้นสุดแล้ว เพราะหมดอายุสัญญาเช่าและจำเลยบางคนผิดสัญญาเช่า ซึ่งโจทก์ได้บอกเลิกการเช่าให้จำเลยทราบโดยชอบแล้ว โจทก์ย่อมมีอำนาจฟ้องขับไล่จำเลยได้ การที่จำเลยอยู่ต่อมาได้ชื่อว่าอยู่โดยละเมิดสิทธิโจทก์ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย จำเลยจึงต้องชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์พิพากษายืน
