คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นผู้เช่านาจากจำเลย จำเลยทำสัญญาขายหน้าดินให้ผู้อื่นขุดดินในที่นาที่โจทก์เช่าโดยมิได้บอกกล่าวให้โจทก์ทราบ ทำให้โจทก์ทำนาไม่ได้ ขอให้โจทก์ชดใช้ค่าเสียหายจำเลยให้การว่าได้ขายนาแปลงพิพาทไปก่อนมีการขุดดิน ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า การที่กฎหมายบัญญัติให้ผู้ให้เช่านาจะขายนาได้ต่อเมื่อได้แจ้งเป็นหนังสือให้ผู้เช่านาทราบพร้อมทั้งราคาที่จะขายและวิธีการชำระเงินนั้นก็เพื่อให้โอกาสแก่ผู้เช่านามีสิทธิซื้อนาแปลงที่ตนเช่าก่อนบุคคลอื่นเท่านั้น การที่โจทก์ซึ่งเป็นผู้ให้เช่านาขายนาไป โดยไม่ได้แจ้งเป็นหนังสือให้ผู้เช่านาแปลงนั้นทราบนั้น
ไม่เป็นการผิดสัญญาเช่า เพราะการเช่านาไม่ระงับไป โดยผู้รับโอนต้องรับไปทั้งสิทธิและหน้าที่ของผู้โอนที่มีต่อผู้เช่าตามพระราชบัญญัติควบคุมการเช่านา พ.ศ. 2517 มาตรา 29 และไม่เป็นการละเมิดเพราะผู้เช่านามีสิทธิที่จะซื้อนาจากผู้ซื้อในราคาและวิธีการชำระเงินที่ผู้ให้เช่าได้ขายให้แก่ผู้ซื้อไปตามมาตรา 41 วรรคสี่ และเมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าผู้ที่ขุดดินจนทำให้โจทก์ไม่อาจทำนาได้คือนายสัญญา ไม่ใช่จำเลย และจำเลยมิได้ยินยอมหรือร่วมกับนายสัญญาในการทำละเมิด จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์พิพากษายืน
