คำฟ้องและคำให้การ
คดีได้ความว่า เดิมโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยกับบริวารออกไปจากตึกแถวของโจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์ชนะคดี
จำเลยอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับอุทธรณ์เพราะเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง จำเลยยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่ง
ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งยืนตามศาลชั้นต้นที่ไม่รับอุทธรณ์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาเพราะคำสั่งศาลอุทธรณ์ถึงที่สุดแล้ว จำเลยยื่นคำร้องฎีกาคำสั่งไม่รับฎีกาในวันศาลชั้นต้นนัดสอบถามตามรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ 13 มกราคม 2520 โจทก์แถลงต่อศาลชั้นต้นว่า จำเลยไม่ยอมขนย้ายทรัพย์สินและบริวาร ขอให้ออกหมายจับจำเลยมากักขังเพื่อให้ปฏิบัติตามคำบังคับของศาล จำเลยแถลงขอให้ศาลงดการบังคับไว้ก่อน เนื่องจากจำเลยยังหาที่อยู่ใหม่ไม่ได้ศาลชั้นต้นเห็นว่า คำสั่งของศาลอุทธรณ์ที่ไม่รับอุทธรณ์ในคดีเดิมนั้นถึงที่สุดแล้วไม่มีเหตุที่จะงดการบังคับคดีไว้ จึงให้ออกหมายจับจำเลยมาศาลจำเลยในคดีนี้ทั้ง 3 คดี คือ นายฮงเจีย หรือฮั่งเจี่ย นายเลี่ยงเฮง และนายบุญมีได้ยื่นคำร้องต่อศาลอุทธรณ์
ขอให้มีคำสั่งงดหรือเพิกถอนหมายจับไว้ชั่วคราว ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 264, 280, 296 โดยด่วน โดยอนุโลมตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 25 โดยอ้างเหตุว่าจำเลยไม่สามารถหาบ้านเช่าอยู่ได้ทัน และจำเลยมีหวังจะชนะคดี เพราะคำพิพากษาและหมายจับของศาลชั้นต้นที่บังคับให้จำเลยขนย้ายทรัพย์สินออกไปจากห้องนั้นเป็นห้องที่มีหมายเลขทับทุกห้อง แต่ห้องที่จำเลยเช่าไม่มีหมายเลขทับ โจทก์ฟ้องผิดห้องศาลอุทธรณ์มีคำสั่งคำร้องของจำเลยว่า ข้อพิพาทเป็นเรื่องชั้นบังคับคดีซึ่งจะต้องบังคับไปตามคำพิพากษาที่ให้ขับไล่ผู้ร้อง และไม่สมควรจะคุ้มครองประโยชน์ของผู้ร้องเพื่อที่จะมิให้ต้องบังคับตามคำพิพากษานั้น จึงให้ยกคำร้องของผู้ร้องจำเลยทั้งสาม
สำนวนฎีกาคัดค้านคำสั่งของศาลอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นสั่งรับเป็นฎีกาคำสั่งศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีเดิมที่โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยนั้น ศาลอุทธรณ์ได้มีคำสั่งเป็นที่สุดไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยแล้ว คดีที่โจทก์ฟ้องขับไล่จึงถึงที่สุดเพียงศาลชั้นต้นเท่านั้น ไม่ได้ขึ้นมาสู่การพิจารณาของศาลอุทธรณ์อีก สิทธิของจำเลยที่จะขอให้ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งกำหนดวิธีการเพื่อคุ้มครองจำเลย ในระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์จึงย่อมจะหมดไปในตัวภายหลังจากที่ศาลอุทธรณ์ได้มีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยแล้ว เช่นนี้ จำเลยก็ย่อมไม่อาจที่จะฎีกาคัดค้านคำสั่งของศาลอุทธรณ์ดังกล่าวต่อไปอีก เพราะไม่มีทางที่ศาลฎีกาจะสั่งให้มีผลได้ตามคำขอของจำเลยโดยเหตุฉะนี้ จึงมีคำสั่งให้ยกฎีกาของจำเลยทั้งสามเสีย
