คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเขียนข้อความลงในเช็คไม่ได้ลงวันที่ ซึ่งมีลายมือชื่อจำเลยเป็นผู้สั่งจ่ายเงิน 13,000 บาท นางอัมพวันเป็นผู้ทรงเช็ค โดยจำเลยเขียนวันที่ 5 มีนาคม 2515 ลงในช่องวันที่สั่งจ่ายในเช็คย้อนหลังไป 9 ปี เป็นเหตุให้ไม่อาจนำเช็คไปเรียกเก็บเงินจากธนาคาร และไม่มีสิทธิไล่เบี้ยเอาจากผู้โอนและผู้สั่งจ่ายได้ทั้งนี้โดยจำเลยมีเจตนาทำให้เอกสารเช็คเสียหายและไร้ประโยชน์ในประการที่ทำให้เกิดความเสียหายแก่ผู้ทรงเช็ค ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 188จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 188จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า
จำเลยกับนายจรัญร่วมกันเปิดบัญชีเงินฝากกระแสรายวันไว้แก่ธนาคารกรุงเทพฯ พาณิชย์การ จำกัด สาขาจังหวัดน่านและได้ปิดบัญชีธนาคารเมื่อ พ.ศ. 2519 เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม 2523 อันเป็นวันเกิดเหตุ นางอัมพวันผู้เสียหายซึ่งเป็นผู้ทรงเช็คฉบับดังกล่าว โดยมีจำเลยผู้เดียวลงลายมือชื่อสั่งจ่ายเงิน13,000 บาท แต่มิได้ลงวันที่ในเช็ค นำเช็คดังกล่าวไปขอรับเงินจากจำเลยแต่จำเลยกลับนำเช็คไปเขียนกรอกวันที่ 5 มีนาคม 2515 แล้วมอบเช็คคืนแก่ผู้เสียหายและวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า การที่จำเลยเขียนกรอกข้อความลงในเช็คเป็นวันที่ 5 มีนาคม 2515ซึ่งย้อนหลังไปจากวันที่ผู้เสียหายนำเช็คไปขอแลกเงินจากจำเลยเป็นเวลาถึง 8 ปีเศษแม้หากจำเลยจะมีเงินในบัญชีธนาคาร แต่ธนาคารก็ชอบที่จะปฏิเสธการจ่ายเงิน
เพราะถือเป็นความผิดของผู้ทรงเช็คที่ยื่นเช็คเพื่อให้ใช้เงินเมื่อพ้นกำหนดหกเดือนนับแต่วันออกเช็ค และผู้ทรงก็หมดสิทธิฟ้องไล่เบี้ยเอาแก่จำเลยผู้สั่งจ่าย หากจำเลยสู้ว่าฟ้องพ้นอายุความหนึ่งปีนับแต่วันเช็คถึงกำหนด ทั้งนี้ ตามนัยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 991(2) และ 1002 เช็คพิพาทเป็นเช็คสั่งจ่ายเงินสดให้แก่ผู้ถือจึงย่อมโอนให้แก่กันได้เพียงด้วยการส่งมอบ จำเลยจะอ้างว่าไม่มีหนี้กับนางกิมเน้ยแล้วทำให้เช็คไร้ประโยชน์เสียหายแก่นางอัมพวันผู้ทรงหาชอบไม่การกระทำของจำเลยย่อมแสดงว่ามีเจตนาที่จะให้เสียหายและไร้ประโยชน์ซึ่งเอกสารเช็คในประการที่น่าจะเกิดความเสียหายแก่นางอัมพวัน จำเลยจึงมีความผิดตามฟ้องพิพากษากลับ ให้ลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
