คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยสมคบกันใช้มีดฟันผู้เสียหายมีบาดเจ็บ ศาลชั้นต้นเชื่อว่าพยานโจทก์จำจำเลยทั้งสองได้จริง ฟังได้ว่าจำเลยเป็นตัวการฐานทำร้ายผู้เสียหาย พิพากษาลงโทษตามกฏหมายอาญามาตรา ๒๕๔-๖๓
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน แต่มีผู้พิพากษานายหนึ่งมีความเห็นแย้งว่า ผู้เสียหายถูกฟันทีเดียว ฉนั้นต้องเป็นคนหนึ่งคนใดที่เป็นคนฟัน คนฟันย่อมเป็นตัวการ คนที่สมคบไปด้วยแต่ไม่ได้ฟันจะเป็นตัวการด้วยไม่ได้ตามกฏหมายอาญามาตรา ๖๓ ประสงค์แต่ผู้ได้ลงมือส่วนหนึ่งส่วนใดที่เป็นความผิด จึงเห็นว่าจำเลยคนใดคนหนึ่งย่อมเป็นตัวการและอีกคนหนึ่งเป็นผู้สมรู้ เมื่อไม้รู้ว่าคนใดเป็นตัวการ ก็ควรลงโทษสถานสมรู้ทั้งสองคน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า สมคบกันมากระทำความผิดอย่างเดียวกันต้องถือว่าเป็นตัวการด้วยกัน
Result
จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง.(อิสร-อรรถกฤต ช.เพ็ญชาติ-อรรถกฤต ช.เพ็ญชาติ)พระพิศมัยประสาน - ศาลอุทธรณ์ - พระทิพย์ปริญญา-พระอินทปริญญา +
