คำฟ้องและคำให้การ
โจทย์ฟ้องหาว่า จำเลยเป็นคนต่างด้าว เข้าเมืองโดยไม่ได้รับอนุญาต ฯลฯ จำเลยต่อสู้ว่าเป็นคนไทย ศาลสั่งให้นัดสืบพยานโจทก์ไป ครั้นถึงวันัดพิจารณา พยานโจทก์ไม่มาศาล โจทก์ขอเลื่อนไป ถึงวันนัดครั้งที่ ๒ พยานโจทก์มาพร้อมแล้วโจทก์แถลงต่อศาลว่า คดีนี้ตามคำให้การของจำเลยอ้างว่า เป็นคนไทย จำเลยจึงมีหน้าที่นำสืบพยานก่อนตาม พ.ร.บ.คนเข้าเมือง พ.ศ.๒๔๙๓ มาตรา ๔๓ โจทก์จึงขอให้ศาลสั่งให้จำเลยนำพยานสืบก่อน เพื่อพิศูจน์ข้อกล่าวอ้างของจำเลยโดยโจทก์ไม่ยอมนำพยานเข้าสืบก่อน และจะสืบต่อเมื่อจำเลยนำสืบพยานของจำเลยเรียบร้อยแล้ว ศาลชั้นต้นได้มีคำสั่งว่า ได้พิเคราะห์คำแถลงของโจทก์แล้ว เห็นว่า เมื่อโจทก์ไม่ยอมนำพยานเข้าสืบตตามข้อกล่าวอ้างของโจทก์ ก็ไม่จำต้องสืบพยานจำเลยต่อไป ให้รอฟังคำพิพากษาวันนี้ ฯลฯ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โดยกล่าวว่า เมื่อโจทก์ไม่พิศูจน์ความผิดของจำเลยตามฟ้อง ก็ไม่มีทางลดโทษจำเลยได้
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้นย้อนสำนวนให้ศาลชั้นต้นพิจารณาสั่งคำร้องขอเพิ่มเติมฟ้องของโจทก์ และพิจารณาสั่งคำแถลงโต้แย้งของโจทก์ เรื่องฝ่ายใดพึงมีหน้าที่นำสืบก่อน และดำเนินการพิจารณาพิพากษาคดีต่อไปตามรูปความ ศาลฎีกาพิจารณาแล้ว ก่อนที่ศาลชั้นต้นมีคำพิพากษา โจทก์ได้ยื่นคำร้องขออนุญาตแก้ไขเพิ่มเติมฟ้อง ศาลชั้นต้นสั่งเพียงว่า " รวม " มิได้วินิจฉัยสั่งให้เด็ดขาดประการใดว่า จะอนุญาตหรือไม่ การพิจารณาคำขอแก้ไขเพิ่มเติมฟ้อง จึงยังค้างอยู่ หาควรที่จะพิพากษาคดีเสียก่อนไม่ ศาลควรสั่งคำร้องขอแก้ไขเพิ่มเติมฟ้องเสียก่อน แล้วสั่งเรื่องหน้าที่นำสืบต่อไป
ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว
Result
จึงพิพากษายืน
