คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยโดยทุจริตบังอาจหลอกลวงนายเนี้ยผู้เสียหายด้วยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จว่า จำเลยมีข้าวเปลือก10 เกวียนมาขายให้ในราคา 20,000 บาท และขอรับเงินจำนวนดังกล่าวไปก่อน ความจริงจำเลยไม่มีข้าวเปลือกและไม่มีเจตนาจะขายข้าวเปลือกดังกล่าวแก่ผู้เสียหาย และโดยการหลอกลวงดังว่านั้นเป็นเหตุให้ผู้เสียหายหลงเชื่อมอบเงิน 20,000 บาทให้จำเลยรับไป ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 341 และให้จำเลยใช้เงินจำนวน 20,000 บาทคืนผู้เสียหายจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 341 ให้จำคุก 2 เดือน ให้จำเลยคืนเงิน 20,000 บาท แก่ผู้เสียหายจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ในวันเกิดเหตุจำเลยได้ไปที่บ้านผู้เสียหายบอกขายข้าวเปลือกให้ 10 เกวียน และขอรับเงินล่วงหน้าไปก่อน
ผู้เสียหายได้จ่ายเงินล่วงหน้าให้จำเลยไป20,000 บาท เห็นว่าก่อนเกิดเหตุผู้เสียหายกับจำเลยเคยติดต่อค้าขายกันมาก่อนหลายปี จำเลยบอกขายข้าวเปลือกให้ 10 เกวียนก็ยังไม่ได้ตกลงราคากันโดยจำเลยว่าขายตามราคาข้าวเปลือกในท้องตลาด ขณะที่จำเลยบอกขายข้าวเปลือกให้ผู้เสียหายนั้น จำเลยไม่ได้บอกผู้เสียหายว่าจำเลยมีข้าวเปลือกอยู่แล้ว ราคาที่จะซื้อขายกันเกวียนละเท่าใดผู้เสียหายก็ว่ายังไม่ได้ตกลงกัน เป็นแต่จำเลยบอกผู้เสียหายว่าขอรับเงินล่วงหน้าไปก่อนเท่านั้น และก่อน ๆ นี้ก็ปรากฏว่าในการซื้อขายข้าวเปลือกระหว่างผู้เสียหายกับจำเลย ผู้เสียหายเคยไปเอาข้าวเปลือกจากจำเลยมาก่อนแล้วชำระเงินให้จำเลยในภายหลังบางครั้งผู้เสียหายก็ให้เงินจำเลยไปก่อนแล้วไปเอาข้าวเปลือกในภายหลัง
พฤติการณ์ระหว่างผู้เสียหายกับจำเลยเป็นการปฏิบัติต่อกันตามปกติในการซื้อขายข้าวเปลือก ส่วนที่จำเลยปฏิเสธว่าจำเลยไม่ได้รับเงินจากผู้เสียหายและตามคำเบิกความของนายซอว่าจำเลยได้รับว่าเป็นหนี้ผู้เสียหายจริงแต่จำเลยได้ชำระให้ผู้เสียหายหมดแล้วและยอมชดใช้ให้ผู้เสียหายเป็นเงิน 3,000 บาท นั้น เป็นเรื่องเกิดขึ้นภายหลังที่ผู้เสียหายมอบเงินให้จำเลยแล้ว การที่จำเลยไม่มีข้าวเปลือกขายให้แก่ผู้เสียหายภายในกำหนดเวลาที่จำเลยตกลงไว้ และไม่อาจคืนเงินที่รับมาให้แก่ผู้เสียหายได้ ก็เป็นเรื่องที่จำเลยไม่ปฏิบัติตามสัญญาที่ให้ไว้แก่ผู้เสียหายเท่านั้น การกระทำของจำเลยยังไม่เป็นความผิดฐานฉ้อโกงพิพากษายืน
