คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยลักเด็กหญิงอายุ ๑๓ ปีไปจากผู้ปกครองแล้วเอาไปขายแก่ผู้มีชื่อเพื่อเปนคนใช้ดังนี้ ศาลล่างทั้ง ๒ ตัดสินว่าจำเลยมีผิดตาม ม.๒๗๕ ให้จำคุก ๓ ปี.
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาเป็นปัญหากฎหมายขอให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๒๖๙ เรื่องขายคนเป็นทาษ
ศาลฎีกาเห็นว่าลักษณของความเป็นทาษนั้น เทียบตามกฎหมายเก่า ความเป็นทาษต้องมีค่าตัว ผู้เป็นทาษไม่มีความอิสสระในตนเอง แลการที่จะลงโทษจำเลยตาม ม.๒๖๙โจทก์ต้องนำ+ว่าจำเลยได้ขายเด็กนั้นไปเพื่อเป็นทาษ เมื่อ โจทก์ไม่มีพะยานมาสืบ ทั้งฟ้อง โจทก์ก็ว่าจำเลยขายเด็กหญิงให้เป็นคนใช้ดังนี้ จึงจะลงโทษจำเลยตาม ม.๒๖๙ ไม่ได้ คงตัดสินยืนตามศาลล่าง
