เนื้อความคำพิพากษา
คดีทั้ง 11 สำนวน ศาลพิจารณาพิพากษารวมกันโจทก์ฟ้องเป็นใจความอย่างเดียวกันว่าจำเลยทั้ง 11 สำนวนต่างปลูกสร้างอาคารโดยการต่อเติมหรือดัดแปลงอาคารในลักษณะที่เป็นการเพิ่มน้ำหนักและขยายพื้นแห่งอาคารนั้นมาก ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมการก่อสร้างอาคาร พ.ศ. 2479 มาตรา 6, 7(2), 11พระราชบัญญัติควบคุมการก่อสร้างอาคาร (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2504 มาตรา 3พระราชกฤษฎีกาให้ใช้พระราชบัญญัติควบคุมการก่อสร้างอาคาร พ.ศ. 2479จำเลยทุกสำนวนให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยปลูกสร้างขึ้นตามฟ้องแต่เป็นการสร้างอาคารขึ้นใหม่ล้วน ไม่ใช่เป็นการเพิ่มน้ำหนักและขยายพื้นที่แห่งอาคารเดิมมาก โจทก์เรียกชื่อการกระทำผิดพลาด ฟ้องกล่าวถึงการกระทำของจำเลยครบถ้วนลงโทษได้
พิพากษาว่าจำเลยทุกสำนวนผิดตามฟ้องโจทก์จำเลยทุกสำนวนอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ฟ้องของโจทก์เป็นเรื่องมุ่งประสงค์ให้ลงโทษจำเลยในข้อที่ปลูกสร้างอาคาร โดยการต่อเติมหรือดัดแปลงอาคารในลักษณะที่เป็นการเพิ่มน้ำหนักและขยายพื้นแห่งอาคารนั้นมากไม่ได้กล่าวหาและขอให้ลงโทษในข้อหาปลูกสร้างอาคาร โดยสร้างอาคารขึ้นใหม่ล้วน ลงโทษไม่ได้ พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การปลูกสร้างอาคาาตามมาตราแห่งพระราชบัญญัติควบคุมการก่อสร้างอาคาร พ.ศ. 2479 แยกการกระทำได้ 3 อย่างคือ (1) สร้างอาคารขึ้นใหม่ล้วน (2) ต่อเติมหรือดัดแปลงอาคารที่มีอยู่แล้วในลักษณะอันเป็นการเพิ่มน้ำหนักให้แก่อาคารนั้นมากหรือเป็นการเพิ่มหรือขยายพื้นแห่งอาคารนั้นมาก (3)
แปลงอาคารสำหรับบุคคลอาศัยเป็นอาคารเพื่อประโยชน์อย่างอื่นหรือกลับกันการกระทำอย่างใดอย่างหนึ่งในสามอย่างนี้ถือว่าทำการปลูกสร้างอาคาร ฉะนั้น โจทก์จะบรรยายฟ้องเพียงว่า จำเลยทำการปลูกสร้างอาคารเท่านั้น ก็ไม่ชัดพอจะให้จำเลยเข้าใจฟ้องว่า จำเลยได้ทำการปลูกสร้างอาคารอย่างไหนในสามอย่างดังกล่าว ฟ้องโจทก์บรรยายว่าจำเลยได้ปลูกสร้างอาคารโดยการต่อเติมหรือดัดแปลงอาคารเดิมในลักษณะที่เป็นการเพิ่มน้ำหนักและขยายพื้นแห่งอาคารนั้นมาก ดังนี้ ไม่ว่าการกระทำของจำเลยจะเป็นการสร้างอาคารขึ้นใหม่ล้วนตามมาตรา 7 ข้อ 1 หรือไม่ ศาลก็ลงโทษจำเลยในเรื่องปลูกสร้างอาคาร โดยสร้างอาคารขึ้นใหม่ล้วนไม่ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192
Result
พิพากษายืน
