คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 เป็นลูกจ้างหรือตัวแทนของจำเลยที่ 2 ขับรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน น.ฐ.17286 ของจำเลยที่ 2 ไปในทางการที่จ้างหรือที่ได้รับมอบหมายจากจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 ได้เอาประกันภัยรถยนต์คันนี้ไว้กับจำเลยที่ 3จำเลยที่ 1 ขับรถยนต์ดังกล่าวด้วยความประมาทขับรถยนต์ของโจทก์เสียหาย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์จำเลยที่ 1 ที่ 2 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 3 ให้การว่าโจทก์ไม่ใช่เจ้าของรถยนต์คันที่ถูกชน จำเลยที่ 1 ไม่ใช่ลูกจ้างหรือตัวแทนของจำเลยที่ 2 เหตุที่ชนกันไม่ใช่เกิดเพราะความประมาทของจำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 1 ไม่มีใบอนุญาตขับขี่รถยนต์ตามกฎหมาย ผิดเงื่อนไขในกรมธรรม์ประกันภัยจำเลยที่ 3 จึงไม่ต้องรับผิด
ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยทั้งสามร่วมกันใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์จำเลยที่ 3 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้วพิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์สำหรับจำเลยที่ 3นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่า จำเลยที่ 3 ให้การรับว่าได้รับประกันภัยรถยนต์ของจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นต้นเหตุที่เกิดความเสียหายในคดีนี้แต่อ้างว่าจำเลยที่ 3ไม่ต้องรับผิดตามสัญญาประกันภัยเนื่องจากจำเลยที่ 1 ผู้ขับขี่รถยนต์คันนี้ไม่ได้รับอนุญาตให้ขับขี่รถยนต์ได้ตามกฎหมาย ซึ่งเป็นข้อยกเว้นความรับผิดตามกรมธรรม์ประกันภัย ข้อ 2.11.7
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ข้ออ้างดังกล่าวจำเลยที่ 3 เป็นฝ่ายกล่าวอ้างขึ้นใหม่ในคำให้การ จำเลยที่ 3 มีหน้าที่นำสืบตามที่ยกขึ้นกล่าวอ้าง ไม่ใช่โจทก์มีหน้าที่นำสืบดังที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยและที่จำเลยกล่าวในคำแก้ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ข้อนำสืบของจำเลยที่ 3 ในประเด็นดังกล่าวรับฟังไม่ได้ จำเลยที่ 3 จึงต้องร่วมรับผิดด้วยพิพากษาแก้เป็นว่า ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
