คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานใช้รถยนต์ไม่เสียภาษีประจำปี ไม่มีใบอนุญาตขับขี่อยู่กับตัวขณะขับรถ พยายามฆ่าเจ้าพนักงานด้วยการขับรถยนต์ชนรถยนต์ของเจ้าพนักงานตำรวจโดยมีเจตนาฆ่า และหลบหนีระหว่างถูกคุมขัง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๓๘, ๑๙๐, ๒๘๙, ๘๐, ๙๑ ๓๓ พระราชบัญญัติการขนส่งทางบก พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๗๑, ๘๖, ๙๒, ๑๐๑, ๑๒๗, ๑๔๘ และริบรถยนต์ของกลาง
จำเลยให้การรับสารภาพข้อหาใช้รถยนต์ไม่เสียภาษีประจำปี ข้อหาอื่นปฏิเสธ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยมีเพียงเจตนาทำร้ายเจ้าพนักงาน ไม่มีเจตนาฆ่า พิพากษาลงโทษจำเลยฐานทำร้ายเจ้าพนักงานตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๖ ส่วนข้อหาอื่นลงโทษตามฟ้อง และริบรถยนต์ของกลาง
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องข้อหาทำร้ายเจ้าพนักงานข้อหาหลบหนีการควบคุมลดโทษให้ ๑ ใน ๓ นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์และจำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยขับรถยนต์ชนท้ายรถจี๊ปที่ร้อยตำรวจตรีสมนึกขับขี่โดยจำเลยมีเจตนาทำร้าย เพราะจำเลยโกรธเคืองร้อยตำรวจตรีสมนึกกับพวกที่จับกุมจำเลยมาสถานีตำรวจโดยไม่ยอมปล่อยตัวจำเลยตามคำขอร้องของจำเลยจำเลยจึงมีความผิดฐานทำร้ายเจ้าพนักงานตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๖ เมื่อศาลวินิจฉัยว่าจำเลยได้ขับรถยนต์ของกลางชนท้ายรถยนต์ที่ร้อยตำรวจตรีสมนึกขับขี่โดยเจตนาทำร้าย รถยนต์ของกลางจึงเป็นทรัพย์สินซึ่งบุคคลได้ใช้ในการกระทำผิดศาลมีอำนาจริบเสียได้ จึงให้ริบตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๓
Result
พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ลงโทษจำเลยฐานทำร้ายเจ้าพนักงานตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๖ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
