คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าหนี้เงินกู้ห้างหุ้นส่วนจำกัดเจริญธัญญวัฒน์อยู่ 2,818,000 บาท และเป็นเจ้าหนี้เงินกู้ห้างหุ้นส่วนจำกัดบำรุงไทยกสิกรรมอยู่ 3,678,000 บาท ลูกหนี้ทั้งสองของโจทก์เป็นเจ้าหนี้มีสิทธิรับเงินค่าปอจากโรงงานกระสอบกระทรวงการคลัง ของจำเลยเป็นเงิน 2,818,584.21 บาท และ3,252,056.10 บาท ตามลำดับ ต่อมาห้างทั้งสองได้โอนสิทธิเรียกร้องในหนี้ค่าปอดังกล่าวให้โจทก์ และโจทก์ได้บอกกล่าวการโอนไปยังโรงงานกระสอบ กระทรวงการคลัง ผู้เป็นลูกหนี้ตามสิทธิเรียกร้องนั้นแล้ว การโอนสิทธิเรียกร้องจึงเป็นการสมบูรณ์ จำเลยมีหน้าที่ชำระเงินค่าปอให้โจทก์แต่ไม่ชำระ ขอให้จำเลยชำระเงินต้นตามสิทธิเรียกร้องที่รับโอนมา
พร้อมทั้งดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปี นับแต่วันที่ 4 พฤษภาคม 2521 ซึ่งเป็นวันที่จำเลยค้างชำระงวดสุดท้ายจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การว่า จำเลยได้จ่ายเงินค่าปอให้ห้างหุ้นส่วนจำกัดเจริญธัญญวัฒน์และห้างหุ้นส่วนจำกัดบำรุงไทยกสิกรรมไปครบถ้วนแล้ว และห้างทั้งสองมิได้โอนสิทธิเรียกร้องรับเงินค่าปอให้กับโจทก์เป็นเพียงมอบหมายให้โจทก์รับเงินค่าปอแทนเท่านั้น ห้างทั้งสองยังมิได้สลักหลังใบตรวจรับปอมอบให้โจทก์ จึงไม่ถือเป็นการโอนสิทธิเรียกร้อง ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้จำเลยชำระเงิน 4,892,711.23 บาทพร้อมดอกเบี้ยร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีในเงินต้นดังกล่าว นับแต่วันที่ 25 พฤษภาคม 2521 ไปจนกว่าจะชำระเสร็จให้โจทก์โจทก์และจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
คำเบิกความของพลตำรวจตรีสำราญได้ความตรงกับคำเบิกความของนายสุรินทร์และสอดคล้องกับข้อเท็จจริงตามคำเบิกความของนายธาตรีในข้อที่ว่าหลังจากทำหนังสือโอนสิทธิการรับเงินตามเอกสารหมาย จ.10 ถึง จ.28 แล้ว การรับเงินค่าปอคงมีเจ้าหน้าที่ของโจทก์รับฝ่ายเดียว ทางห้างทั้งสองผู้ขายปอไปรับฝ่ายเดียวและทั้งเจ้าหน้าที่ทั้งของโจทก์และห้างทั้งสองไปรับร่วมกัน จากข้อเท็จจริงตามที่กล่าวข้างต้นหลังจากมีการทำเอกสารหมาย จ.10 ถึง จ.28 แล้ว โจทก์ก็ยังปฏิบัติเป็นการรับรู้และรับรองสิทธิในการรับเงินค่าปอของห้างทั้งสองที่มีต่อจำเลยโดยมิได้มีการโต้แย้ง ทั้งยังมิได้ตั้งเอาไว้ในบัญชีของโจทก์ว่าจำเลยเป็นลูกหนี้ของโจทก์ ยังถือว่าห้างทั้งสองเป็นลูกหนี้ของโจทก์อยู่อย่างเดิม
มูลหนี้เดิมมีอยู่เท่าใดก็มิได้ลดลงไปตามจำนวนสิทธิที่อ้างว่าได้รับโอนมา ข้อปฏิบัติระหว่างโจทก์จำเลยและห้างทั้งสองดังกล่าวตามข้อเท็จจริงข้างต้น ประกอบกับคำชี้แจงของนางเพ็ญศรี เฉลิมพานิช หุ้นส่วนผู้จัดการของห้างหุ้นส่วนจำกัดขอนแก่นชัยพูลผล ที่ปรากฏในเอกสารหมาย จ.1 หน้า 8-9 ว่า"การโอนสิทธิเรียกร้องรับเงินโรงงานกระสอบฯ บริษัททรัสต์(หมายถึงโจทก์) จะให้ทำสัญญากู้ยืมเงินพร้อมสั่งจ่ายเช็คค้ำประกันและให้ทำหนังสือโอนสิทธิเงินค่าปอตามใบตรวจรับปออีกส่วนหนึ่งด้วย ต่อจากนั้นบริษัททรัสต์จะให้ข้าพเจ้าถือใบโอนสิทธิเรียกร้องและใบตรวจรับปอพร้อมเอกสารอื่นของบริษัทไปขอรับเงินจากโรงงานฯแต่มีบางครั้งที่เจ้าหน้าที่ของบริษัทจะไปเอง
เมื่อได้รับเงินจากโรงงานฯ แล้วก็จะนำไปให้บริษัททรัสต์เพื่อหักทอนบัญชีกันต่อไป"และตามเอกสารหมาย จ.1 แผ่นที่ 56 และ 58 ถึง 62 นั้น โจทก์ก็ออกใบเสร็จรับเงินให้กับห้างหุ้นส่วนจำกัดขอนแก่นชัยพูลผลซึ่งตามข้อนำสืบของโจทก์จำเลยได้ความว่า โจทก์ปฏิบัติอย่างเดียวกับห้างทั้งสองดังกล่าว และข้อเท็จจริงตามคำเบิกความของพลตำรวจตรีสำราญในคดีแดงที่ 1788/2526 ของศาลแรงงานกลางที่ว่า โจทก์ได้ฟ้องห้างทั้งสองให้ชำระหนี้เพราะถือว่าห้างทั้งสองเป็นลูกหนี้ของโจทก์ ขณะนั้นโจทก์ยังไม่ถือว่าจำเลยเป็นลูกหนี้ของโจทก์และโจทก์ได้แจ้งความดำเนินคดีกับนายสุรินทร์หุ้นส่วนผู้จัดการของห้างทั้งสองตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค ซึ่งเป็นเช็คที่ห้างทั้งสองออกให้ชำระหนี้เงินกู้ และเช็คที่จำเลยสั่งจ่ายเงินค่าปอตามเอกสารหมาย
จ.1 แผ่นที่ 177ถึง 182 และ 184 ถึง 187 ก็มีทั้งที่ระบุชื่อโจทก์ระบุชื่อห้างทั้งสองและระบุชื่อโจทก์ร่วมกับห้างทั้งสองห้างใดห้างหนึ่ง จึงเป็นการแสดงให้เห็นเจตนาอันแท้จริงของโจทก์ว่า โจทก์อาศัยอำนาจความเป็นเจ้าหนี้ของห้างทั้งสองติดตามรับเงินเพื่อเป็นการชำระหนี้ของโจทก์เท่านั้น ถือไม่ได้ว่าเป็นการโอนสิทธิเรียกร้องตามกฎหมาย โจทก์ไม่มีสิทธิที่จะเรียกให้จำเลยชำระหนี้ได้ และไม่จำต้องวินิจฉัยในประเด็นอื่นที่โจทก์จำเลยฎีกา ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้น ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาจำเลยฟังขึ้นพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์.
