คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ได้ขับรถบรรทุกของจำเลยที่ 2 โดยประมาทตัดหน้ารถบรรทุกของโจทก์ ทำให้รถทั้งสองคันเฉี่ยวชนกันรถบรรทุกของโจทก์ได้รับความเสียหาย จำเลยที่ 3 เป็นผู้รับประกันภัยรถบรรทุกของจำเลยที่ 2 จึงต้องร่วมรับผิด ขอให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชดใช้ค่าเสียหายเป็นเงิน 69,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ที่ 2 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณาจำเลยที่ 3 ให้การว่า เหตุคดีนี้เกิดจากความประมาทของคนขับรถของโจทก์ คดีขาดอายุความ เพราะโจทก์รู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงชดใช้ค่าเสียหายในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2524 แต่โจทก์ฟ้องเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2525 เกิน 1 ปี ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้จำเลยทั้งสามร่วมกันชดใช้ค่าเสียหาย 59,000 บาทแก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยจำเลยที่ 3 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยที่ 3 ฎีกาว่า
โจทก์ไม่นำสืบให้เห็นว่าวันครบกำหนดอายุความเป็นวันหยุดราชการ คดีโจทก์ที่ฟ้องจึงพ้นกำหนดอายุความนั้น เห็นว่า ข้อเท็จจริงที่ว่าวันใดเป็นวันหยุดราชการหรือไม่ เป็นข้อเท็จจริงที่รู้กันอยู่ทั่วไปและศาลรู้ได้เอง โจทก์ไม่ต้องนำสืบ เมื่อปรากฏว่าวันดังกล่าวเป็นวันอาทิตย์ โจทก์นำคดีมาฟ้องในวันรุ่งขึ้น คดีโจทก์จึงไม่ขาดอายุความพิพากษายืน.
