คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า ระหว่างวันที่ 1 มกราคม 2524 ถึงวันที่ 22 มีนาคม 2525 เวลากลางวันและกลางคืนต่อเนื่องกัน จำเลยซึ่งเป็นคนต่างด้าวเชื้อชาติเวียดนามสัญชาติเวียดนาม ได้เดินทางเข้ามาในราชอาณาจักรโดยไม่ได้ยื่นรายการตามแบบกำหนดไม่ผ่านการตรวจอนุญาตของพนักงานเจ้าหน้าที่ และไม่เข้าช่องทางด่านตรวจคนเข้าเมืองฯ ทั้งไม่มีหนังสือเดินทางอันถูกต้องตามกฎหมาย และจำเลยได้อยู่ในราชอาณาจักรโดยไม่ได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522 มาตรา 11, 12, 18, 62, 81จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมืองพ.ศ. 2522 มาตรา 11, 12, 62, 71 เรียงกระทงลงโทษ ให้จำคุกกระทงความผิดละ3 เดือน
รวมสองกระทงจำคุก 6 เดือนจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงแล้ววินิจฉัยว่า จำเลยเป็นคนต่างด้าวเข้ามาในราชอาณาจักรตั้งแต่ พ.ศ. 2489 ซึ่งในขณะนั้นใช้พระราชบัญญัติคนเข้าเมืองพ.ศ. 2480 ตามพระราชบัญญัติดังกล่าว ไม่มีบทบัญญัติความผิดในกรณีผู้เข้าอยู่โดยไม่ได้ยื่นรายการตามแบบที่กำหนด ไม่ผ่านการตรวจอนุญาตของพนักงานเจ้าหน้าที่และไม่เข้าช่องทางด่านตรวจคนเข้าเมืองและเขตท่าสถานี หรือท้องที่ฯ การที่จำเลยเข้ามาดังกล่าวจึงไม่มีความผิดตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2480 สำหรับความผิดฐานเข้ามาโดยไม่มีหนังสือเดินทางอันถูกต้องตามกฎหมายนั้น แม้จะเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง
พ.ศ. 2480 ก็ตาม เมื่อฟังได้ว่าจำเลยเข้ามาในราชอาณาจักรตั้งแต่ พ.ศ. 2489 นับถึงวันฟ้อง คดีโจทก์จึงขาดอายุความแล้วส่วนฟ้องโจทก์ตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522 มาตรา 81 นั้นเมื่อฟังได้ว่าจำเลยเป็นคนต่างด้าวเข้ามาอยู่ในราชอาณาจักรโดยไม่ได้รับอนุญาตต่อเนื่องกันจนถึงปัจจุบัน จำเลยจึงต้องมีความผิดตามบทกฎหมายดังกล่าวพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมืองพ.ศ. 2522 มาตรา 81 จำคุก 3 เดือน นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
