คำฟ้องและคำให้การ
ศาลชั้นต้นสั่งจำหน่ายคดีชั้นร้องขัดทรัพย์จากสารบบความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๙๘
ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องมิได้มีเจตนาทิ้งคำร้องแต่อย่างใด แต่เนื่องจากศาลมีหมายนัดสืบพยานผู้ร้องถึงทนายผู้ร้อง ทนายผู้ร้องจึงเชื่อโดยสนิทใจว่าโจทก์ได้ยื่นคำให้การแล้ว ขอให้ศาลเพิกถอนคำสั่งจำหน่ายคำร้อง ศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ผู้ร้องอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ผู้ร้องฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ศาลได้ออกหมายเรียกให้โจทก์ยื่นคำให้การแก้คดีภายในกำหนด ๘ วัน ครั้งแรกผู้ร้องนำเจ้าพนักงานส่งหมายเรียกและสำเนาคำร้องขัดทรัพย์แก่โจทก์ไม่ได้ เพราะไม่พบตัวและไม่มีผู้ใดยอมรับแทน ผู้ร้องยื่นคำแถลงลงวันที่ ๒๓ พฤศจิกายน ๒๕๒๑ ขอให้ศาลมีคำสั่งให้ส่งโจทก์อีกครั้ง หากไม่มีผู้ใดยอมรับโดยชอบขอให้ปิดหมาย ศาลมีคำสั่งอนุญาต วันที่ ๑๒ ธันวาคม ๒๕๒๑ ผู้ร้องนำเจ้าพนักงานไปส่งแก่โจทก์ ไม่พบโจทก์และไม่มีผู้ใดยอมรับแทน จึงปิดหมายปรากฏตามรายงานการเดินหมายลงวันที่ ๑๓ เดือนเดียวกันซึ่งตามกฎหมายโจทก์จะต้องยื่นคำให้การภายในวันที่ ๔ มกราคม ๒๕๒๒ แต่โจทก์ยื่นคำให้การเลยกำหนด ศาลมีคำสั่งไม่รับคำให้การ และให้นัดสืบพยานผู้ร้องในวันที่ ๒๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๒ การที่ศาลสั่งไม่รับคำให้การโจทก์เพราะยื่นเลยกำหนดดังกล่าว
ถือว่าโจทก์ขาดนัดยื่นคำให้การ และกฎหมายกำหนดให้ผู้ร้องขัดทรัพย์มีคำขอต่อศาลภายในสิบห้าวันนับแต่ระยะเวลาที่กำหนดให้โจทก์ยื่นคำให้การได้สิ้นสุดลง เพื่อให้ศาลมีคำสั่งว่าโจทก์ขาดนัดซึ่งผู้ร้องต้องยื่นคำขอภายในวันที่ ๑๙ มกราคม ๒๕๒๒ ถ้าผู้ร้องไม่ยื่นคำขอต่อศาลภายในกำหนดระยะเวลาดังกล่าวแล้ว ให้ศาลมีคำสั่งจำหน่ายคดีนั้นออกเสียจากสารบบความ การที่ศาลสั่งจำหน่ายคดีผู้ร้องในวันที่ ๒๒ มกราคม ๒๕๒๒ อ้างผู้ร้องมิได้ยื่นคำขอให้โจทก์ขาดนัดยื่นคำให้การภายใน ๑๕ วันจึงชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๙๘ แล้ว ที่ผู้ร้องฎีกาอ้างว่ามิได้มีเจตนาทิ้งคำร้องเพราะผู้ร้องได้รับหมายนัดสืบพยานผู้ร้อง จึงเข้าใจว่าโจทก์ยื่นคำให้การแล้วนั้นฟังไม่ขึ้น เพราะการที่ศาลมีคำสั่งไม่รับคำให้การและให้นัดสืบพยานผู้ร้องไปหามีผลลบล้างให้ผู้ร้องต้องปฏิบัติตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา ๑๙๘ ไม่
Result
พิพากษายืน
