คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกู้เงินโจทก์ไป 2,000 บาท มีกำหนดเวลา 5 ปี โดยตกลงให้โจทก์ทำนาซึ่งจำนองไว้กับนางบุญเรือนทำกินต่างดอกเบี้ย เมื่อครบกำหนดเวลาตามสัญญาแล้ว จำเลยให้นายถันทำนาแทนโจทก์และไม่ยอมชำระเงินคืน ขอให้บังคับจำเลยชำระพร้อมดอกเบี้ยนับจากวันฟ้องจำเลยให้การว่านาที่ให้โจทก์ทำต่างดอกเบี้ยเป็นที่ดินคนละแปลงกับที่โจทก์อ้าง จำเลยได้ชำระเงินกู้ 2,000 บาทแก่โจทก์ และให้โจทก์ขอสัญญากู้ซึ่งอยู่ที่นางบุญเรือนคืนจำเลย แต่โจทก์เอามาคืนให้ไม่ได้และจะเอาเงินอีก 2,000 บาทในวันนัดพร้อม จำเลยแถลงรับว่าได้กู้เงินโจทก์ไปตามสัญญากู้ที่โจทก์อ้างแต่ได้ชำระเงินแล้ว ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยานแล้วพิพากษาให้จำเลยใช้เงินกู้พร้อมทั้งดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาว่าสัญญากู้ไม่ปิดอากรแสตมป์จะนำมาเป็นหลักฐานในคดีไม่ได้ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าแม้สัญญากู้ที่โจทก์อ้างเป็นหลักฐานการกู้ยืมจะมิได้ปิดอากรแสตมป์ตามประมวลรัษฎากรมาตรา 118 ซึ่งจะใช้เป็นหลักฐานในคดีแพ่งไม่ได้ แต่จำเลยรับว่าได้กู้เงินโจทก์ไปตามสัญญาที่โจทก์อ้างจริง แต่จำเลยได้ชำระเงินไปแล้วโดยโจทก์ไม่ทำหลักฐานให้
จำเลยจึงไม่มีหลักฐานมาแสดงได้เช่นนี้ ข้อเท็จจริงรับฟังได้ว่าจำเลยได้กู้เงินโจทก์ตามฟ้องและยังไม่ได้ชำระ โดยไม่จำเป็นต้องอาศัยหนังสือสัญญากู้เป็นหลักฐานในคดีประการใด ตามแบบอย่างคำพิพากษาฎีกาที่ 1189/2494พิพากษายืน
