Supreme Court Judgment No. 309/2479

พ.ศ. 2479 ศาลฎีกา

Legal principle (summary)

จำเลยไม่ได้สมคบกับพวกไปลักหรือปล้นทรัพย์ แต่เวลาปล้นนั้นจำเลยอยุ่บนเรือนด้วย พวกของจำเลยได้เก็บทรัพย์มาส่งจำเลย ๆ ก็รับทรัพย์นั้นแล้วพากันหนีไป พฤตติการณ์เช่นนี้จำเลยมีความผิด (หมายเหตุ แต่จะเป็นผิดฐานตัวการหรือสมรู้นั้นไม่มีฎีกาในประเด็นข้อนี้ ถึงแม้จะได้ความว่าเป็นตัวการก็แก้โทษจำเลยไม่ได้ ฉะนั้นศาลฎีกาจึงไม่วินิจฉัยถึง)

Provisions the court ruled on

ป.อ. Section 301-65-63

เนื้อความคำพิพากษา

ได้ความว่า จำเลยกับพวกพากันไปขออาหารแลพักอาศัยที่บ้านผู้ตาย พอผู้ตายหลับพวกจำเลยได้ชวนจำเลยฆ่าผู้ตายเพื่อเอาทรัพย์ จำเลยห้ามปรามก็ไม่ฟังกลับขู่ว่าถ้าไม่ร่วมใจกระทำด้วยจะฆ่าจำเลยเสีย จำเลยจึงนิ่งอยู่ ที่ ๆ พูดกันนั้นอยู่นอกห้อง พูดกันแล้วพวกของจำเลยก็เข้าไปในห้องช่วยกันตีผู้ตายตายแล้วเก็บเอาทรัพย์มาส่งให้จำเลยบ้าง ถือไว้เองบ้างแล้วพากันโดดเรือนหนีไป ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตาม ม.๓๐๑,๖๕-๕๙ ศาลอุทธรณ์ยืน จำเลยฎีกาว่ากระทำไปโดยความจำเป็นเพราะอยู่ในที่บังคับ ศาลฎีกาไม่เชื่อว่าจำเลยกระทำไปโดยมีเหตุจำเป็น

Result

จึงพิพากษายืน

Matter details

Panel of judges: มนธา · พลางกูร · อรรถกฤต ช.เพ็ญชาติ
Lower court: ศาลชั้นต้น - หลวง+
ศาลอุทธรณ์ - พระราชปรีชา
Source: กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนก

Search on the Supreme Court site

Facing a similar situation?

Describe your situation for a free initial check, or consult a lawyer who will look at your own facts.

Check my case free Find a lawyer

Judgments are provided for research. Every case turns on its own facts and this is not legal advice for your matter; the authoritative version is the Supreme Court's.