คำฟ้องและคำให้การ
เมื่อ พ.ศ. ๒๔๖๙ โจทก์ร้องขอจับจองที่พิพาทต่ออำเภอ แต่ไม่ได้เข้าทำอะไรในที่นั้น ครั้น พ.ศ. ๒๔๗๐ จำเลยร้องขอจับจองทับที่ ๆ โจทก์ได้ร้องขอไว้ และจำเลยได้เข้าแผ้วถางทำเป็นนาขึ้น ต่อมา พ.ศ. ๒๔๗๓ โจทก์จึงได้รับใบเหยียบย่ำตามที่ได้ร้องขอไว้ ปัญหามีว่า โจทก์จำเลยจะได้สิทธิในที่ดินนั้นเพียงไร
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยได้สิทธิในที่ดินเท่าที่จำเลยแผ้วถางทำเป็นนาและโจทก์ได้สิทธิในที่ดินตามใบเหยียบย่ำเท่าที่เหลือจากจำเลยได้ทำไว้
