คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์ซึ่งเป็นลูกจ้างประจำโดยไม่เป็นธรรมไม่จ่ายค่าชดเชย ค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อน สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าและค่าเสียหาย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายเงินดังกล่าวพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยให้การว่ากิจการของจำเลยขาดทุน จึงต้องยุบหน่วยงานและเลิกจ้างโจทก์ จึงมิใช่การเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมจำเลยมีสิทธิตามสัญญาที่จะเลิกจ้างโดยโจทก์ไม่มีสิทธิเรียกค่าเสียหายใด ๆ ทั้งสิ้น ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชย ค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ คำขออื่นให้ยกโจทก์และจำเลยทั้งสามสำนวนอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติว่า
เหตุที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งสามเนื่องจากจำเลยประสบปัญหาขาดทุนจำเป็นต้องยุบหน่วยงานสถานีกันตังที่โจทก์ทั้งสามประจำทำงานอยู่ เห็นว่าการเลิกจ้างโจทก์ดังกล่าวเป็นเรื่องเกี่ยวกับฐานะทางเศรษฐกิจและความอยู่รอดของจำเลยผู้เป็นนายจ้าง เป็นกรณีมีเหตุสมควร มิใช่เป็นการกลั่นแกล้ง จึงถือไม่ได้ว่าเป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรมแก่โจทก์ที่จำเลยอุทธรณ์ว่า สัญญาจ้างแรงงานระบุว่า นายจ้างมีสิทธิจะเลิกสัญญาได้ทุกขณะในเมื่อจำเลยหมดความจำเป็นต้องจ้างหรือบอกกล่าวล่วงหน้าให้ลูกจ้างทราบไม่น้อยกว่า 7 วัน ในกรณีเช่นนี้ลูกจ้างไม่มีสิทธิเรียกค่าเสียหายใด ๆ โจทก์ทั้งสามจึงไม่มีสิทธิเรียกค่าชดเชย ค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อน สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าจากจำเลยนั้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
พิเคราะห์แล้วเห็นว่า ค่าชดเชยค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นเงินที่โจทก์ทั้งสามมีสิทธิจะได้รับเมื่อถูกเลิกจ้างตามที่กำหนดไว้ในประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน และตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 582 มิใช่เป็นค่าเสียหายใด ๆ ตามสัญญาจ้างระหว่างโจทก์จำเลยซึ่งได้จำกัดสิทธิของลูกจ้างในอันที่จะเรียกร้องจากนายจ้างดังกล่าวเมื่อจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่มีความผิดและไม่เข้าหลักเกณฑ์ตามกฎหมายที่จำเลยจะไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย ค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าแล้ว จำเลยจะอ้างสัญญาจ้างระหว่างโจทก์จำเลยนั้นมาเป็นข้อยกเว้นที่จะไม่ต้องจ่ายเงินดังกล่าวแก่โจทก์หาได้ไม่พิพากษายืน
