คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยลักกระเป๋าธนบัตร์ของนายหยุดไปโดยใช้กิริยาฉกฉวยพาหนีไปต่อเจ้าทรัพย์ และใช้มีดขู่เข็ญจะทำร้ายด้วย ขอให้ลงโทษตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๙
จำเลยให้การรับสารภาพ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่าตามฟ้องโจทก์ไม่ได้บรรยายเหตุอุกฉกรรจ์ตาม ม.๒๙๓,๒๙๔ แห่งกฎหมายอาญาเลย เมื่อโจทก์แถลงว่าไม่นำสืบในข้อเหตุอุกฉกรรจ์แล้ว คดีก็ไม่มีทางลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๙๙ ตามที่อ้างในฟ้องได้ จึงพิพากษาลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๙๘
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา,ศาลฎีกาเห็นว่าคดีนี้ปรากฎตามฟ้องแต่เพียงว่าจำเลยวิ่งราวทรัพย์และใช้มีดขู่เพื่อสะดวกแก่การเอาทรัพย์เท่านั้น จะสันนิษฐานว่าขณะทำการชิงทรัพย์จำเลยมีมีดเป็นสาตราวุธติดตัวไปด้วยไม่ถนัดนัก เพราะจำเลยอาจได้มีดมาภายหลังก็ได้ เมื่อโจทก์ไม่ติดใจนำสืบในเหตุอุกฉกรรจ์ตามมาตรา ๒๙๓,๒๙๔ แล้ว คดีโจทก์ก็ไม่มีทางบังคับตามมาตรา ๒๙๙ ได้จึง
Result
พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
