Supreme Court Judgment No. 29/2542

คำฟ้องและคำให้การ

โจทก์มายื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์วันที่ 20 กรกฏา คม 2541 พ้นกำหนดเวลายื่นอุทธรณ์แล้วโจทก์จึงขอขยายระยะเวลาไม่ได้ ให้ยกคำร้องโจทก์อุทธรณ์คำสั่งต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "มีปัญหาวินิจฉัยตามอุทธรณ์ของโจทก์ว่า คดีมีเหตุที่โจทก์ขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์หรือไม่ เห็นว่า พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 26 บัญญัติให้ระยะเวลาตามที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัตินี้หรือตามที่ศาลแรงงานได้กำหนดศาลแรงงานมีอำนาจย่นหรือขยายได้ตามความจำเป็นและเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรมเป็นบทบัญญัติไว้เฉพาะแล้ว จึงไม่อาจ นำประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 มาใช้บังคับโดยอนุโลมตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน

พ.ศ. 2522 มาตรา 31 ได้ แม้โจทก์ลงลายมือชื่อในหน้าสำนวนรับว่าศาลแรงงานกลางได้อ่านคำพิพากษาเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 และปรากฏตามรายงานกระบวนพิจารณาของศาลแรงงานกลางฉบับลงวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ว่าให้โจทก์รอฟังคำพิพากษาวันนี้ กับอนุญาตให้โจทก์คัดสำเนาคำพิพากษาได้เมื่อศาลแรงงานกลางได้อ่าน พิมพ์และลงลายมือชื่อในคำพิพากษาครบองค์คณะแล้ว แต่ตามคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ของโจทก์ฉบับลงวันที่ 20 กรกฎาคม 2541 โจทก์อ้างว่าตั้งแต่ วันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ถึงปลายเดือนมิถุนายน 2541 โจทก์ติดตามผลคำพิพากษาคดีนี้ตลอดมาก็ไม่พบว่าศาลแรงงานกลางได้มีคำพิพากษา จนกระทั่งวันที่ 3 กรกฎาคม 2541 โจทก์ได้รับสำเนาคำพิพากษา

หากข้อเท็จจริงเป็นไปตามคำร้องของ โจทก์ดังกล่าว กรณียังถือไม่ได้ว่าศาลแรงงานกลางอ่านคำพิพากษาเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2541 ให้โจทก์ฟัง ดังนั้น ย่อมมีเหตุที่จะขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ได้ ชอบที่ศาลแรงงานกลางจะไต่สวนคำร้องของ โจทก์ดังกล่าวว่าเป็นจริงตามคำร้องหรือไม่ ที่ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม 2541 ว่าโจทก์ลงลายมือชื่อทราบคำพิพากษาวันที่ 28 กรกฎาคม (ที่ถูกน่าจะเป็นพฤษภาคม) 2541

โจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์วันที่ 20 กรกฏาคม 2541พ้นกำหนดระยะเวลายื่นอุทธรณ์แล้ว จึงขอขยายระยะเวลาไม่ได้ ให้ยกคำร้องนั้น ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา อุทธรณ์ของโจทก์ฟังขึ้น"