คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้ปืนยิง ม.ตายโดยเจตนา ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๒๔๙ ศาลเดิมแลศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยกระทำผิดดังโจทก์หาวางมาตรา ๑๔๙-๔๔ ให้จำคุก ๒๐ ปี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยกับพวกอีก ๓ คนเป็นตำรวจได้มาเที่ยวดูงาน แต่มิได้สรวมเครื่องแบบ ในงานนั้นมีขอตามประเพณีพื้นเมืองจำเลยได้บังอาจให้คนนั่งแลใช้มือตบตีคนที่อยู่ข้างหน้าให้นั่ง เมื่อจำเลยมาถึง น. ซึ่งยืนอยู่ข้างหน้าผู้ตายจำเลยใช้มือเขกศีร์ษะบอกให้นั่งและตีที่กกหู น.จึงต่อยโดนจำเลยแล้วหลบมาทางหลังผู้ตาย จำเลยยกปืนจ้องไปทาง น.ปืนก็ลั่นไปทีหนึ่งโดนผู้ตายตาย ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยศาลล่างที่ลงโทษตามมาตรา ๒๔๙ แล ๔๔ โดยเชื่อว่าจำเลยตั้งใจยิง น. แต่ น. หลบทางหลังผู้ตายกะสุนปืนจึงโดนผู้ตาย แลเห็นว่าแม้โจทก์จะไม่ได้บรรยายมาในฟ้องหรืออ้างมาตรา ๔๔ ศาลก็มีอำนาจวางมาตรา ๔๔ ได้ เพราะโจทก์อ้างว่าจำเลยฆ่า +.เพราะฉะนั้นจะฆ่าโดยยิงพลาดหือตั้งใจยิง +.ผลก็เหมือนกัน จำเลยไม่หลงข้อต่อสู้แลไม่มีทางเสียเปรียบในเชิงคดีอย่างไร
Result
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์(อิศร-กฤต-นล)
