คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้ปืนยิงผู้ตาย ๑ นัด โดยเจตนาฆ่าให้ตาย และผู้ตายได้ถึงแก่ความตายเพราะพิษบาดแผลสมดังเจตนาของจำเลย
จำเลยให้การรับสารภาพว่าได้กระทำผิดดังฟ้อง ต่อมาจำเลยให้การว่า จำเลยถูกผู้ตายและบุตร กับเพื่อผู้ตายกลุ้มรุมทำร้าย จึงใช้อาวุธปืนยิงไปเพื่อป้องกันตัว
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘ จำคุก ๑๘ ปี คำให้การของจำเลยชั้นสอบสวนเป็นประโยชน์แก่การพิจารณ ลดโทษให้ ๑ ใน ๓ คงจำคุก ๑๒ ปี
จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า ผู้ตายได้ทำร้ายจำเลยก่อนด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรม จำเลยยิงผู้ตายโดยบันดาลโทสะ พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นเป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘,๗๒ จำคุก ๑ ปี ๖ เดือน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังว่า ขณะที่จำเลยผู้ตายและนายจำปาเพื่อนจำเลยกับผู้ตายพายเรือกลับบ้าน ผู้ตายและนายจำปาทะเลาะกัน ครั้นมาถึงท่าหน้าบ้านผู้ตาย บุคคลทั้ง ๒ ก็ยังคงเถียงกันอยู่ ภรรยาผู้ตายพูดว่า นายจำปา จำเลยจึงร้องห้ามไม่ให้เขาข้างสามี แล้วผู้ตายใช้มีดแทงจำเลย จำเลยวิ่งหนี แต่ก็ถูกชายอีก ๒ คนซึ่งอยู่ภายในบ้านผู้ตายกลุ้มรุมตีและแทงจำเลยอีก จำเลยวิ่งกลับบ้านซึ่งอยู่ห่างจากบ้านผู้ตายประมาณ ๑ เส้นเศษ เอาปืนมายิงผู้ตาย ๑นัดในขณะที่ผู้ตายยังคงทะเลาะกับนายจำปา
ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยถูกผู้ตายข่มเหงอยางร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรม จำเลยวิ่งกลับบ้านเอาปืนมายิงผู้ตายในทันทีทันใด ถือได้ว่าเป็นการกระทำความผิดในขณะนั้นด้วยบันดาลโทสะ แต่ศาลฎีกาเห็นว่าศาลอุทธรณ์ใช้ดุลยพินิจวางกำหนดโทษจำคุกจำเลยต่ำไป
Result
จึงพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๘๘,๗๒ จำคุก ๖ ปี คำให้การรับสารภาพชั้นสอบสวนของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา ลดโทษให้ ๑ ใน ๓ คงจำคุก ๔ ปี ยกฎีกาจำเลย.
