คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องจากโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระเงินจำนวน130,419.72 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของต้นเงิน128,000 บาท นับถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจำเลยจะชำระหนี้ให้แก่โจทก์เสร็จสิ้นและให้จำเลยออกหนังสือรับรองการทำงานให้แก่โจทก์
จำเลยให้การต่อสู้คดี ระหว่างการพิจารณา โจทก์จำเลยตกลงทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันโดยจำเลยตกลงรับโจทก์ทำงานเป็นลูกจ้างในตำแหน่งพนักงานสโตร์ศาลแรงงานกลางพิพากษาตามยอมแล้วต่อมาโจทก์ยื่นคำร้องขอให้ศาลแรงงานกลางแก้ไขสัญญาประนีประนอมยอมความเป็นว่าจำเลยรับโจทก์เข้าทำงานในตำแหน่งพนักงานสโตร์อะไหล่ตามที่โจทก์จำเลยตกลงกันในห้องพิจารณาศาลแรงงานกลางไต่สวนพยานโจทก์จำเลยแล้ว มีคำสั่งยกคำร้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้จากคำเบิกความของโจทก์ในชั้นไต่สวนว่าจำเลยรับโจทก์เข้าทำงานในตำแหน่งพนักงานสโตร์ตามสัญญาประนีประนอมยอมความแล้ว แต่ภายหลังจากที่โจทก์ยื่นคำร้องขอให้แก้ไขสัญญาประนีประนอมยอมความต่อศาลแรงงานกลาง
โจทก์ก็ไม่ได้ทำงานกับจำเลยซึ่งสอดคล้องกับคำเบิกความของนายมงคลชาญไพบูลย์รัตน์ เจ้าของบริษัทจำเลยที่รับว่าโจทก์ลาออกไป 2 เดือนแล้วก่อนถึงวันไต่สวน เท่ากับว่าโจทก์มิได้เป็นลูกจ้างของจำเลยอีกต่อไป ปัญหาเรื่องการแก้ไขสัญญาประนีประนอมยอมความเพื่อให้ได้ความว่าจำเลยรับโจทก์เข้าทำงานเป็นลูกจ้างไม่ว่าในตำแหน่งใดย่อมไม่เป็นประโยชน์ที่ศาลฎีกาจะวินิจฉัยต่อไป อุทธรณ์ของโจทก์ที่ขอให้แก้ไขสัญญาประนีประนอมยอมความ ฉบับลงวันที่ 5 เมษายน 2542 จึงไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 225 วรรคหนึ่ง ประกอบพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 31 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยพิพากษายกอุทธรณ์ของโจทก์
