คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินมีโฉนด จำเลยทั้งสองได้ขออาศัยที่ดินดังกล่าวของโจทก์ทำกิน ต่อมาเจ้าพนักงานรังวัดสอบเขตที่ดินของโจทก์ จำเลยคัดค้านโดยคิดจะยึดที่ดินเป็นของจำเลยทั้งสอง จึงขอให้บังคับจำเลยทั้งสองรื้อถอนพืชผลออกไปจากที่ของโจทก์ และห้ามเกี่ยวข้องต่อไปจำเลยให้การว่า นายขำบิดาจำเลยที่ 2 ครอบครองที่พิพาทติดต่อกันมาเกินกว่า 40 ปี จำเลยเข้าทำกินโดยอาศัยสิทธิของนายขำ โจทก์ทราบดีว่านายขำครอบครองที่พิพาทจนได้กรรมสิทธิ์แล้ว โจทก์ได้ที่พิพาทมาโดยไม่สุจริต ไม่มีสิทธิฟ้องขับไล่ ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยทั้งสองออกจากที่ดินโจทก์โดยกล่าวว่า จำเลยทั้งสองอาศัยทำกินเป็นเนื้อที่ประมาณ1 ไร่เศษ จำเลยมิได้กล่าวแก้เป็นข้อพิพาทด้วยกรรมสิทธิ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง แม้ข้อเท็จจริงตามสำนวนไม่ปรากฏว่าที่ดินที่พิพาทกันในขณะยื่นฟ้องอาจให้เช่าได้เกินเดือนละ 2,000 บาทหรือไม่ แต่ที่พิพาทอยู่ที่ตำบลหนองจอก อำเภอนายาง จังหวัดเพชรบุรี มีเนื้อที่เพียง 1 ไร่เศษ ราคา 3,000 บาท เป็นที่ปลูกกล้วย มะนาว และไม่ปรากฏว่าเป็นที่อยู่ในทำเลการค้าอันจะทำให้ค่าเช่าที่ดินสูงเป็นพิเศษแต่อย่างใด เชื่อว่าที่พิพาทอาจให้เช่าในขณะที่ยื่นฟ้องได้ไม่เกินเดือนละ 2,000 บาท อุทธรณ์และฎีกาโจทก์ ล้วนแล้วแต่เป็นอุทธรณ์และฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง จึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 224 และ 248 แม้ศาลอุทธรณ์รับวินิจฉัยให้ก็ไม่มีผล คดีได้ถึงที่สุดไปแล้วตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยพิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์และยกฎีกาโจทก์ บังคับคดีไปตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น
