คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้อาวุธปืนยิงเด็กชายสุธินบุตรโจทก์ถึงแก่ความตายโดยเจตนาฆ่า ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288ก่อนไต่สวนมูลฟ้อง
จำเลยยื่นคำร้องว่า เรื่องนี้พนักงานอัยการได้ยื่นฟ้องจำเลย และศาลได้พิพากษาลงโทษจำเลย คดีถึงที่สุดแล้วโจทก์แถลงว่า
โจทก์ฟ้องจำเลยก่อน วันรุ่งขึ้นพนักงานอัยการจึงฟ้องจำเลยในข้อหาทำปืนลั่นโดยประมาท เป็นเหตุให้เด็กชายสุธินถึงแก่ความตาย คดีที่พนักงานอัยการฟ้องถึงที่สุดแล้ว เป็นการกระทำกรรมเดียวกับที่โจทก์ฟ้องคดีนี้ศาลชั้นต้นงดไต่สวนมูลฟ้อง วินิจฉัยว่าสิทธินำคดีอาญามาฟ้องย่อมระงับไปพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาข้อกฎหมายว่า
โจทก์ฟ้องคดีก่อนพนักงานอัยการ ฟ้องคนละประเด็นและต่างข้อหากัน สิทธินำคดีอาญามาฟ้องจึงยังไม่ระงับศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงรับกันว่า
โจทก์ฟ้องจำเลยเป็นคดีนี้ฐานใช้อาวุธปืนยิงเด็กชายสุธินถึงแก่ความตายโดยเจตนาฆ่า คดีอยู่ในระหว่างไต่สวนมูลฟ้อง รุ่งขึ้นพนักงานอัยการเป็นโจทก์ฟ้องจำเลยว่าทำปืนลั่นโดยประมาท ถูกเด็กชายสุธินถึงแก่ความตาย
จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลพิพากษาในวันเดียวกันนั้นให้ลงโทษจำคุกจำเลย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า การกระทำผิดของจำเลยตามที่โจทก์ฟ้องคดีนี้กับที่พนักงานอัยการฟ้องจำเลยนั้น แม้จะต่างข้อหากันก็เป็นการกระทำผิดกรรมเดียวกัน ศาลฟังข้อเท็จจริงไปแล้วว่าการกระทำของจำเลยเป็นการทำให้ปืนลั่นถูกผู้ตายโดยประมาทและพิพากษาลงโทษไป คดีถึงที่สุดแล้วจะรื้อฟื้นให้ศาลพิจารณาพิพากษาความผิดกรรมเดียวกันนั้นอีกเป็นการทำผิดครั้งเดียวลงโทษ 2 หนหาได้ไม่ เพราะเมื่อศาลมีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดในความผิดซึ่งได้ฟ้องนั้นแล้ว สิทธินำคดีอาญามาฟ้องย่อมระงับไป ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39(4) โดยไม่ต้องคำนึงถึงว่าโจทก์ฟ้องคดีก่อนหรือหลังพนักงานอัยการ ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 1037/2501พิพากษายืน
