คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา288, 80, 83, 364, 365, 371, 91, 33 พระราชบัญญัติอาวุธปืน มาตรา7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ และขอให้ริบมีดและเม็ดกระสุนปืนของกลางจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288, 80, 83, 364, 365(1)(2)(3), 371 พระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯ มาตรา 7, 8 ทวิ วรรคแรก, 72 วรรคแรก, 72 ทวิ วรรคสองความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นและบุกรุกเป็นการกระทำต่อเนื่องไปในคราวเดียวกันโดยจำเลยที่ 1 มีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย จึงเป็นกรรมเดียว ผิดต่อกฎหมายหลายบท ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 ให้ลงโทษจำเลยที่ 1 ในความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นซึ่งเป็นบทหนัก
ลงโทษจำคุก 10 ปี กระทงหนึ่ง ฐานมีอาวุธปืน จำคุก 2 ปี กระทงหนึ่งและฐานพาอาวุธปืน จำคุก 1 ปี อีกกระทงหนึ่ง รวมจำคุกจำเลยที่ 1มีกำหนด 13 ปี จำเลยที่ 2 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา364, 365(1)(2)(3) จำคุก 1 ปี มีดและเม็ดกระสุนปืนของกลางให้ริบจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ระหว่างพิจารณา จำเลยที่ 1 ขอถอนอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์อนุญาตศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง คืนอาวุธมีดให้แก่จำเลยที่ 2 ส่วนเม็ดกระสุนปืนของกลางให้ริบโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเมื่อศาลชั้นต้นมีคำพิพากษาแล้ว
จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ต่อมาเฉพาะจำเลยที่ 1 ขอถอนอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งอนุญาตให้จำเลยที่ 1 ถอนอุทธรณ์จำหน่ายคดีเฉพาะจำเลยที่ 1 คดีความผิดฐานมีอาวุธปืน พกพาอาวุธปืน พยายามฆ่าผู้อื่นสำหรับจำเลยที่ 1 จึงยุติ คงมีปัญหาเฉพาะความผิดฐานร่วมกันบุกรุกโดยมีอาวุธสำหรับจำเลยที่ 2 แต่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยความผิดทุกข้อหาความผิดของจำเลยที่ 1 และที่ 2 รวมกันมา เป็นการพิพากษาเกินคำฟ้องอุทธรณ์เป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมายว่าด้วยวิธีพิจารณา ปัญหาดังกล่าวแม้ไม่มีฝ่ายใดได้ยกขึ้นว่ากล่าว แต่ศาลฎีกามีอำนาจยกขึ้นวินิจฉัยเองได้ ทั้งนี้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 195,208(2) และ 225 สมควรย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาใหม่ต่อไปพิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาใหม่ตามรูปคดี
