คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกอดปล้ำกระทำอนาจารข่มขืนกระทำชำเราเด็กหญิงแดงอายุ ๘ ปี ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๗, ๒๗๙
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานพยายามข่มขืนกระทำชำเราและอนาจาร ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๗, ๒๗๙ ประกอบมาตรา ๘๐ เป็นกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท ลงโทษบทหนักตามมาตรา ๒๗๗ จำคุก ๔ ปี
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ทางพิจารณาได้ความว่า จำเลยพบผู้เสียหายที่ตลาด จึงพาผู้เสียหายไปที่สวมไม่มีบ้านคนอาศัย จำเลยถอดเสื้อกางเกงผู้เสียหายออกแล้วให้นอนลง แล้วจำเลยนอนทับเอาอวัยวะเพศของจำเลยดันอวัยวะเพศของผู้เสียหายหลายครั้ง จนผู้เสียหายรู้สึกเจ็บและมีโลหิตออก แพทย์ตรวจผู้เสียหายแล้วปรากฏว่าเยื่อพรหมจารีขาด แต่ไม่พบอสุจิ มีรอยฝีเย็บขาดเล็กน้อย และมีความเห็นว่า ไม่มีการร่วมเพศ คือไม่ได้ใช้อวัยวะเพศใส่เข้าไปในช่องคลอดของผู้เสียหาย ข้อเท็จจริงดังกล่าวถือได้ว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานพยายามข่มขืนกระทำชำเราเท่านั้นไม่ผิดฐานกระทำอนาจาร
Result
พิพากษากลับเป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๗, ๘๐ จำคุก ๔ ปี
