คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้
โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยใช้เงินแก่โจทก์รวม 570,000 บาท
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ เป็นเงิน 60,000 บาท
โจทก์อุทธรณ์และยื่นคำร้องขออุทธรณ์อย่างคนอนาถา
ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งให้ยกคำร้องและให้โจทก์นำเงินค่าธรรมเนียมมาวางศาลภายใน 15 วัน โจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลานำเงินค่าธรรมเนียมมาวางศาล ศาลชั้นต้นสั่งอนุญาต 2 ครั้ง ครั้งที่ 3 โจทก์ยื่นคำร้องขอขยายเวลาต่อไปอีก 20 วัน โดยอ้างว่าโจทก์บอกขายที่ดินให้แก่ผู้อื่นและกำหนดชำระเงินแล้ว แต่ผู้ซื้อขอผัดผ่อน โจทก์จึงไม่สามารถนำเงินค่าธรรมเนียมมาวางศาลภายในกำหนด และโจทก์ก็ไม่มีรายได้อื่นเพียงพอที่จะนำเงินมาวางศาลได้
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้องโจทก์อุทธรณ์ว่า
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้องโดยมิได้ไต่สวนก่อน เป็นการมิชอบศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า กรณีที่ศาลมีคำสั่งยกคำร้องขอขยายระยะเวลาของคู่ความนั้น ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 มิได้บัญญัติไว้ว่าศาลจะต้องทำการไต่สวนเสียก่อน และการขยายระยะเวลาตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 23 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งนั้น ศาลพึงกระทำได้ต่อเมื่อมีพฤติการณ์พิเศษเท่านั้น โจทก์ได้ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลานำเงินค่าธรรมเนียมมาวางศาล 2 ครั้งแล้ว ครั้งแรกอ้างว่ายังหาเงินได้ไม่ครบ ครั้งที่ 2 อ้างว่ายังหาเงินมาชำระไม่ได้ ไม่ได้มีพฤติการณ์พิเศษอย่างใด แต่ศาลชั้นต้นก็สั่งอนุญาตตามขอทั้ง 2 ครั้ง รวมระยะเวลาที่โจทก์ได้รับการขยายมาแล้วถึง 30 วัน มาครั้งนี้ โจทก์ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลานำเงินค่าธรรมเนียมมาวางศาลต่อไปอีก 20 วัน โดยอ้างว่าผู้จะซื้อที่ดินจากโจทก์ผิดนัดในการชำระค่าที่ดินและโจทก์เองก็ไม่มีเงินรายได้อื่นเพียงพอที่จะนำเงินค่าธรรมเนียมมาวางศาลอีก
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ตามข้ออ้างของโจทก์ไม่นับว่าเป็นพฤติการณ์พิเศษที่ศาลจะสั่งขยายระยะเวลาวางเงินค่าธรรมเนียมนั้นได้พิพากษายืน
