คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ออกเช็ครวม 2 ฉบับ ชำระหนี้ให้แก่ ส. ต่อมา ส.นำเช็คดังกล่าวมาชำระหนี้แก่โจทก์ เมื่อเช็คถึงกำหนด โจทก์นำเช็คเรียกเก็บเงินแต่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีโจทก์ไม่มีมูล พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ตามกฎหมาย พิพากษายกอุทธรณ์โจทก์โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ศาลอุทธรณ์ไม่รับอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงของโจทก์ไว้วินิจฉัยเพราะต้องห้ามตามกฎหมายแล้วพิพากษาให้ยกอุทธรณ์โจทก์ในชั้นฎีกาโจทก์กลับฎีกาอ้างว่าคดีของโจทก์มีมูล ซึ่งเป็นปัญหาข้อเท็จจริงที่ศาลอุทธรณ์ยังไม่ได้วินิจฉัย แล้วขอให้ศาลจังหวัดสมุทรปราการ (ชั้นต้น)ประทับรับฟ้องของโจทก์และดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปดังนี้ จึงยังถือไม่ได้ว่าเป็นการฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ เป็นการไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 216 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยพิพากษาให้ยกฎีกาโจทก์
