คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองได้เบิกความเป็นพยานในคดีแพ่งหมายเลขดำที่ 239/2511 ของศาลจังหวัดราชบุรี ใจความสำคัญว่า จำเลยทั้งสองได้ครอบครองโดยความสงบ เปิดเผย ด้วยเจตนาเป็นเจ้าของในที่ดินพิพาทที่โจทก์ฟ้อง ไม่มีคนอื่นหรือคนจีนเข้ามาเกี่ยวข้อง ซึ่งเป็นความเท็จ เพราะความจริงแล้วยังมีบ้านเรือนของผู้มีชื่อปลูกอยู่อีก 1 หลัง และจำเลยที่ 1 ได้ทำหนังสือสัญญาเช่าที่ดินพิพาทจาก น.การเบิกความเท็จของจำเลยทั้งสอง ทำให้ศาลจังหวัดราชบุรีหลงเชื่อ พิพากษายกฟ้องโจทก์ ทำให้โจทก์ได้รับความเสียหาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 177, 83ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วมีคำสั่งให้ประทับฟ้องจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยทั้งสองเบิกความในคดีแพ่งของศาลชั้นต้นจริงตามฟ้อง แต่คดีดังกล่าวโจทก์ขาดนัดพิจารณา จึงไม่มีพยานหลักฐานมาแสดงให้เห็นว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ตามฟ้อง
ศาลพิพากษายกฟ้องโจทก์โดยมิได้วินิจฉัยหรืออ้างอิงคำเบิกความของจำเลย คำเบิกความของจำเลยในคดีดังกล่าวจึงไม่เป็นข้อสำคัญในคดี จำเลยทั้งสองไม่มีความผิดตามฟ้อง พิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า โจทก์ไม่มีพยานที่ชี้ให้เห็นว่าคำเบิกความของจำเลยทั้งสองในเรื่องการครอบครองปรปักษ์เป็นเท็จ จึงฟังไม่ได้ว่าคำเบิกความของจำเลยทั้งสองเป็นเท็จ
Result
พิพากษายืนโจทก์ฎีกาว่าคดีโจทก์มีน้ำหนักเชื่อถือได้ว่าจำเลยเบิกความเท็จศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์โดยอาศัยข้อเท็จจริงว่าจำเลยทั้งสองไม่ได้กระทำความผิดตามฟ้องโจทก์จึงฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงไม่ได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 220 แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา (ฉบับที่ 8) พ.ศ. 2517 มาตรา 8 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยพิพากษายกฎีกาโจทก์
