คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 กู้เงินโจทก์ไป 25,730 บาท ยอมเสียดอกเบี้ยตามกฎหมาย จำเลยที่ 2 ได้ทำสัญญาเป็นผู้ค้ำประกันตั้งแต่กู้ไปจำเลยที่ 1 ได้ผ่อนชำระให้โจทก์ 10,000 บาท แล้วไม่ชำระอีกเลย ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ชำระต้นเงิน 15,730 บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ยถ้าจำเลยที่ 1 ไม่ชำระ ให้จำเลยที่ 2 ชำระแทนจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า คำว่า "ผ่อนเวลา" ตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 700 กับคำว่า "ผ่อนเวลา" ตามที่เข้าใจกันธรรมดา ๆ อาจมีความหมายไม่ตรงกันก็ได้ผ่อนเวลาตามกฎหมายดังกล่าว หมายถึงการตกลงผ่อนเวลากันแน่นอนและมีผลว่าในระหว่างผ่อนเวลานั้น โจทก์จะใช้สิทธิเรียกร้องหรือฟ้องร้องไม่ได้ สำหรับคดีนี้ไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้ตกลงกับจำเลยที่ 1 ผ่อนเวลากัน คงปรากฏแต่ว่า โจทก์ยังไม่ได้หลุดพ้นจากความรับผิด ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้จำเลยที่ 2 ต้องรับผิด ศาลฎีกาเห็นด้วยพิพากษายืน ให้ยกฎีกาจำเลยที่ 2
