คำฟ้องและคำให้การ
มีผู้มีชื่อได้ยกที่ดินให้เปนที่สำหรับเลี้ยงสัตว์ภายหลัง พ.ได้ขอเหยียบย่ำที่รายนี้ อำเภอได้อนุญาตให้ พ. พ.จึงเข้าทำนา ต่อมาผู้ว่าราชการจังหวัดสั่งอำเภอให้บังคับ พ.ออกจากที่รายนี้โดยทางราชการต้องการสงวนที่รายนี้ไว้เปนที่สำหรับเลี้ยงสัตว์ พ.ไม่ยอมออก โจทย์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานขัดคำสั่งเจ้าพนักงานตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๓๓๔ ข้อ ๒
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่จำเลยเข้าใจว่ายอมออกจากที่รายนี้นั้น โดยจำเลยเข้าใจว่าตนมีสิทธิอยู่เพราะจำเลยได้รับอนุญาตจากอำเภอให้เข้าทำเมื่อจำเลยเข้าใจว่าตนยังมีสิทธิที่จะทำนารายนี้ เมื่อจำเลยไม่มีเจตนาทุจริต จะลงโทษจำเลยทางอาญามิได้ ให้ปล่อยจำเลย
