คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์กับพวกได้เช่าห้องพักอาศัยที่โรงแรมจำเลยที่ 1 ซึ่งมีจำเลยที่ 2เป็นผู้ที่ได้รับมอบอำนาจให้ดำเนินกิจการแต่ผู้เดียว โจทก์ได้นำรถยนต์หมายเลขทะเบียน 7 ก - 3466 ราคาพร้อมอุปกรณ์ 273,790 ไปด้วย ได้จอดไว้หน้าห้องพักบริเวณโรงแรมจำเลยที่ 1 ครั้นรุ่งขึ้นปรากฏว่ารถยนต์คันดังกล่าวของโจทก์หายไป โจทก์ได้แจ้งให้จำเลยทั้งสองและพนักงานสอบสวนทราบ พนักงานสอบสวนตีราคารถยนต์ของโจทก์พร้อมอุปกรณ์และค่าตบแต่งเป็นเงิน 270,000 บาท โจทก์ขอให้จำเลยทั้งสองชดใช้ราคา จำเลยทั้งสองไม่ยอมชำระ ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินแก่โจทก์จำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยที่ 1 มิได้เป็นบุคคลหรือนิติบุคคลตามกฎหมายจำเลยที่ 2 ไม่ได้ดำเนินกิจการของโรงแรมจำเลยที่ 1 โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง
ฟ้องโจทก์เคลือบคลุม โรงแรมจำเลยที่ 1 ได้มีคำแจ้งความปิดประกาศไว้ในโรงแรมและหนังสือขอเช่าห้องพักมีข้อความว่าจะไม่รับผิดชอบต่อทรัพย์สินใด ๆ ของผู้ที่มาพัก 6 วันแต่จะได้ฝากไว้แก่ทางโรงแรม ซึ่งผู้มาพักก็ได้ยินยอมแล้ว โรงแรมจำเลยที่ 1 มีรั้วรอบขอบชิดและมียามรักษาการณ์ การที่รถโจทก์หายไปไม่ใช่เป็นเพราะความผิดของจำเลยที่ 1 จำเลยทั้งสองจึงไม่ต้องรับผิด หากจำเลยจะต้องรับผิดก็ไม่เกิน 500 บาทตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 675 วรรคสอง ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน 221,840 บาทจำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โรงแรมปาล์มลอดจ์จำเลยที่ 1 ก่อสร้างขึ้นโดยการรวมทุนของบุคคล 4 คน
รวมทั้งจำเลยที่ 2 เข้าหุ้นกันโดยทุกคนได้มอบอำนาจให้จำเลยที่ 2เป็นผู้จัดการกิจการแห่งนี้ ไม่ปรากฏว่าเป็นห้างหุ้นส่วนที่ได้จดทะเบียนคงมีแต่หลักฐานการขอจดทะเบียนการค้าตามประมวลรัษฎากรเท่านั้น ดังนั้นโรงแรมดังกล่าวจึงเป็นห้างหุ้นส่วนสามัญซึ่งผู้เป็นหุ้นส่วนหมดทุกคนต้องรับผิดร่วมกันเพื่อหนี้สินทั้งปวงของห้างโดยไม่จำกัดจำนวน โรงแรมจำเลยที่ 1 ไม่เป็นนิติบุคคล ไม่อาจฟ้องหรือถูกฟ้องคดีได้ ดังนั้น โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 1 ได้ ส่วนจำเลยที่ 2 นั้น โจทก์นำสืบฟังได้ว่า จำเลยที่ 2 เป็นหุ้นส่วนคนหนึ่งและหุ้นส่วนทุกคนมอบอำนาจให้จำเลยที่ 2 เป็นผู้จัดการกิจการของโรงแรมจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 2 ก็มีอำนาจควบคุมโรงแรมจำเลยที่ 1 ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าสำนัก
โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องจำเลยที่ 2 ได้สำหรับป้ายประกาศยกเว้นความรับผิดที่ระบุว่าทางโรงแรมจะไม่รับผิดชอบในความเสียหายที่จะเกิดขึ้นแก่ทรัพย์สินใด ๆ ทั้งสิ้นนั้นเป็นเรื่องที่จำเลยทำขึ้นฝ่ายเดียวข้อความเช่นนี้เป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 677 จำเลยที่ 2ไม่พ้นความรับผิดส่วนข้อที่จำเลยอ้างว่าเจ้าสำนักต้องรับผิดชดใช้ถ้าไม่เกิน 500 บาท โดยอ้างว่ารถยนต์เป็นของมีค่าโจทก์ไม่ได้บอกราคานั้นศาลฎีกาเห็นว่า รถยนต์เป็นเพียงทรัพย์สินธรรมดาทั่ว ๆ ไปเท่านั้น ถึงแม้ราคาจะค่อนข้างสูงก็ตาม แต่ก็ไม่มีลักษณะเป็นของมีค่าตามความหมายของมาตรา 675 วรรคสอง แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์โจทก์ไม่จำต้องฝากและบอกราคาชัดแจ้ง กรณีไม่อยู่ในข่ายที่จำเลยที่ 2 จะต้องรับผิดเพียง 500 บาทพิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์เฉพาะจำเลยที่ 1 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
