คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 2 นำเช็ค 5 ฉบับซึ่งจำเลยที่ 1 เป็นผู้สั่งจ่ายเงินรวม 10,000 บาท และจำเลยที่ 2 เป็นผู้สลักหลังไปแลกเงินสดจากโจทก์โจทก์ให้เงินสดแก่จำเลยและยึดเช็ค 5 ฉบับดังกล่าวไว้ เมื่อเช็คฉบับแรกถึงกำหนด โจทก์ไปขึ้นเงินจากธนาคารได้ แต่เมื่อเช็คอีก 4 ฉบับซึ่งสั่งจ่ายเงินฉบับละ 2,000 บาท โจทก์ไปขึ้นเงินจากธนาคาร แต่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็ค 4 ฉบับดังกล่าว ขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงิน 8,000 บาทพร้อมทั้งดอกเบี้ยจำเลยที่ 2 ให้การว่า ฟ้องโจทก์เป็นความจริงทั้งสิ้น แต่โจทก์ชอบที่จะบังคับให้จำเลยที่ 1 ชำระหนี้ก่อนโจทก์ขอถอนฟ้องเฉพาะจำเลยที่ 1
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นอนุญาตศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ 2 ชำระเงิน 8,000 บาทพร้อมด้วยดอกเบี้ยจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 2 ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 967บัญญัติว่า "ในเรื่องตั๋วแลกเงินนั้น บรรดาบุคคลผู้สั่งจ่ายก็ดี รับรองก็ดีสลักหลังก็ดี หรือรับประกันด้วยอาวัลก็ดี ย่อมต้องร่วมกันรับผิดต่อผู้ทรงผู้ทรงย่อมมีสิทธิว่ากล่าวเอาความแก่บรรดาบุคคลเหล่านี้เรียงตัวหรือรวมกันก็ได้ โดยมิพักต้องดำเนินตามลำดับที่คนเหล่านั้นมาต้องผูกพัน"และมาตรา 989 ให้ยกบทบัญญัติในมาตรา 967 มาบังคับในเรื่องเช็คด้วยจึงเห็นได้ว่า ในเรื่องเช็คนั้น ผู้สั่งจ่าย ผู้รับรอง ผู้สลักหลัง หรือผู้รับประกันด้วยอาวัล
ต้องร่วมกันรับผิดต่อผู้ทรงเช็ค และผู้ทรงเช็คมีสิทธิฟ้องหรือเรียกร้องจากบุคคลดังกล่าวเรียงตัวหรือรวมกันก็ได้ โดยมิพักต้องดำเนินตามลำดับที่บุคคลดังกล่าวมาผูกพันตามเช็คเช่นเดียวกับเรื่องตั๋วแลกเงินดังนั้น จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นผู้สลักหลังเช็คจึงต้องร่วมกับจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นผู้สั่งจ่ายรับผิดต่อโจทก์ซึ่งเป็นผู้ทรงเช็คและโจทก์มีสิทธิฟ้องหรือเรียกร้องเงินตามเช็คจากจำเลยทั้งสองหรือจากจำเลยคนใด แต่เพียงผู้เดียวก็ได้การที่โจทก์ฟ้องเรียกเงินตามเช็คจากจำเลยทั้งสองแล้วถอนฟ้องจำเลยที่ 1ไปนั้น ไม่ทำให้จำเลยที่ 2 หลุดพ้นความรับผิดตามเช็ค เพราะแม้โจทก์จะฟ้องเรียกเงินตามเช็คจากจำเลยที่ 2 เพียงคนเดียว จำเลยที่ 2 ก็ต้องรับผิดต่อโจทก์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 967 ประกอบด้วยมาตรา 989พิพากษายืน
