คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเช่าห้องรายพิพาทเพื่อประกอบการค้าสัญญาเช่าหมดอายุแล้ว จำเลยไม่ระมัดระวังรักษาทรัพย์ปล่อยให้ชำรุดทรุดโทรม จึงขอให้ขับไล่จำเลยให้การว่าได้ทำสัญญาเช่าห้องโจทก์จริง แต่จำเลยไม่มีที่อยู่จำเป็นต้องอยู่ที่ห้องพิพาทต่อไปจำเลยมีสิทธิอาศัยได้ตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯลฯศาลชั้นต้นสั่งให้จำเลยนำสืบ ในวันนัดสืบพยาน จำเลยแถลงว่าตามสัญญาว่าเช่าค้าขาย แต่จำเลยและครอบครัวได้ใช้อยู่อาศัยซึ่งโจทก์ทราบดี และตามประเพณีนั้นเช่าเพื่อการค้าผู้เช่าก็ใช้อยู่อาศัยด้วย จำเลยจึงได้รับความคุ้มครองศาลชั้นต้นงดสืบพยานแล้วพิพากษาขับไล่จำเลยอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาว่าจำเลยหาได้รับว่าประกอบการค้าไม่ศาลฎีกาเห็นว่าฟ้องโจทก์กล่าวชัดว่าจำเลยทำสัญญาเช่าห้องพิพาทของโจทก์เพื่อประกอบการค้า คำให้การจำเลยไม่ได้ปฏิเสธว่าไม่ได้ประกอบการค้า ต้องถือว่าจำเลยรับตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 84 แล้วศาลฎีกาพิพากษายืน
