คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้อง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522มาตรา 4, 7, 8, 15, 66, 67, 102 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 33, 91 และริบของกลางทั้งหมดจำเลยให้การปฏิเสธ แต่รับว่ามีเฮโรอีนและเมทแอมเฟตามีนของกลางไว้เพื่อเสพศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 15 วรรคหนึ่ง, 66 วรรคหนึ่ง เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ฐานมีเฮโรอีนไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่าย จำคุก 5 ปี ฐานมีเมทแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่าย จำคุก 6 ปี รวมจำคุก 11 ปีคำให้การของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 หนึ่งในสาม คงจำคุก 7 ปี 4 เดือน
ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 15 วรรคหนึ่ง, 67 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 33 ลงโทษจำคุก 6 ปี คำรับของจำเลยในชั้นพิจารณาเป็นประโยชน์แก่การพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 หนึ่งในสาม คงจำคุก 4 ปี ข้อหาอื่นนอกจากนี้ให้ยก นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ...
ศาลฎีกาวินิจฉัย
พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงเบื้องต้นที่คู่ความมิได้โต้แย้งกันในชั้นนี้ฟังได้ว่าวันเวลาเกิดเหตุตามฟ้องเจ้าพนักงานตำรวจจับกุมจำเลยได้ในห้องพักของจำเลยพร้อมยึดเฮโรอีนบรรจุอยู่ในหลอดพลาสติก 3 หลอด โดยบรรจุเต็มหลอด 2 หลอดและบรรจุ 1/4 หลอด อีก 1 หลอด รวมน้ำหนัก 2.610 กรัม เมทแอมเฟตามีน 13 เม็ดและที่ผ่าครึ่ง 48 ชิ้น รวมน้ำหนัก 3.550 กรัม และสิ่งของอื่น ๆ ตามบัญชีของกลางรายการที่ 5 ถึงที่ 13 เอกสารหมาย จ.7 นำส่งพนักงานสอบสวนกล่าวหาจำเลยว่ากระทำความผิดคดีนี้...
มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า การกระทำของจำเลยเป็นความผิดต่างกรรมต่างวาระกัน ไม่ใช่เป็นการกระทำกรรมเดียวตามที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาหรือไม่ เห็นว่า แม้เฮโรอีนและเมทแอมเฟตามีนจะเป็นยาเสพติดให้โทษคนละชนิดกันก็ตาม แต่ต่างเป็นยาเสพติดให้โทษชนิดร้ายแรงในประเภท 1 ตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 เหมือนกัน ทั้งร้อยตำรวจโท พ. และสิบตำรวจตรี ช. ตรวจค้นยึดเฮโรอีนและเมทแอมเฟตามีนได้ในสถานที่และเวลาเดียวกัน อันแสดงว่าจำเลยมีเจตนามีเฮโรอีนและเมทแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองด้วยกัน ไม่ใช่จำเลยมีเจตนามีเฮโรอีนและเมทแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองต่างกรรมต่างวาระกันแต่อย่างใด การที่โจทก์บรรยายฟ้องการกระทำความผิดของจำเลยเกี่ยวกับเฮโรอีนและเมทแอมเฟตามีนแยกเป็นข้อ
ก และ ข้อ ข ก็ไม่อาจทำให้การกระทำความผิดของจำเลยแยกเป็นสองกรรมต่างกันแต่อย่างใด ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าการกระทำของจำเลยที่มีเฮโรอีนและเมทแอมเฟตามีนของกลางไว้ในครอบครองเป็นความผิดกรรมเดียวนั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้นอนึ่ง มีดคัทเตอร์ 4 เล่ม และไฟแช็กแก๊ส 6 อัน ของกลาง ข้อเท็จจริงไม่ได้ความว่าเป็นเครื่องมือ เครื่องใช้ หรือวัตถุอื่นหรือทรัพย์สินซึ่งจำเลยได้ใช้หรือมีไว้เพื่อใช้ในการกระทำความผิดฐานมีเฮโรอีนและเมทแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาต ทั้งโจทก์ก็มิได้ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานมียาเสพติดให้โทษมาด้วย กรณีจึงไม่อาจริบของกลางดังกล่าวและอุปกรณ์สำหรับเสพเมทแอมเฟตามีน 4 ชุด ของกลางได้ตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ
พ.ศ. 2522 มาตรา 102 และประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 33 ปัญหานี้แม้ไม่มีคู่ความฝ่ายใดฎีกา แต่เป็นปัญหาที่เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย ศาลฎีกาเห็นสมควรแก้ไขเสียให้ถูกต้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 195 วรรคสอง ประกอบด้วยมาตรา 225พิพากษาแก้เป็นว่า ไม่ริบมีดคัทเตอร์ 4 เล่ม ไฟแช็กแก๊ส 6 อัน และอุปกรณ์สำหรับเสพเมทแอมเฟตามีน 4 ชุด ของกลาง นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
