คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2492 จำเลยได้ทำหนังสือกู้เงินโจทก์ไป 20,000 บาท โดยให้ดอกเบี้ย 15% ต่อปีตั้งแต่กู้ไปแล้วจำเลยไม่ชำระดอกเบี้ย จึงมาฟ้องขอให้ศาลบังคับจำเลยให้การครั้งแรกว่าได้กู้เงินโจทก์ไปจริง ขอผัดชำระ15 วัน ต่อมาจำเลยขอถอนคำให้การเดิมทั้งหมด และขอให้การใหม่ว่าจำเลยไม่ได้เป็นผู้กู้เงินโจทก์ แต่นางนวลจันทร์ซึ่งเป็นพยานในสัญญาเป็นผู้กู้โดยเอาโฉนดของจำเลยให้โจทก์ยึดถือเป็นประกัน จำเลยเพียงแต่เป็นพยานในสัญญา ต่อมาจำเลยทวงโฉนดคืน นางนวลจันทร์โกรธเคืองจึงสมคบกับโจทก์นำคดีมาฟ้องศาลชั้นต้นสั่งไม่อนุญาตให้จำเลยให้การใหม่ แล้วสั่งให้งดสืบพยาน แล้วตัดสินให้โจทก์ชนะคดีจำเลยอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่จำเลยจะขอถอนคำให้การเดิมและขอให้การใหม่นี้ไม่ถูกต้อง เพราะ1. มิใช่เป็นการขอแก้ข้อต่อสู้ หรือ ข้ออ้าง ข้อเถียงที่กล่าวไว้ในคำให้การตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 179, 1802. เมื่อถอนไปทั้งหมด เมื่อถอนไปแล้ว ก็เท่ากับไม่มีคำให้การ 3. จำเลยยื่นคำให้การใหม่ พ้นเวลากฎหมายกำหนดย่อมยื่นไม่ได้ 4. มิได้มีเหตุผลว่า ทำไมคำให้การเดิมจึงถอนเสียจึง
Result
พิพากษายืน
