คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกอีก 1 คนชิงทรัพย์ของนางจรินทิพย์หลายรายการขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339, 83 ฯลฯ
จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339, 83 ฯลฯ จำคุก 10 ปีจำเลยอุทธรณ์ ขอให้ลดโทษให้น้อยลงศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาว่าไม่ได้กระทำความผิด ขอให้ยกฟ้องศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยฐานชิงทรัพย์ จำเลยมิได้อุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้นว่าจำเลยมิได้กระทำผิด กลับอุทธรณ์ว่าจำเลยกระทำความผิดฐานชิงทรัพย์จริง แต่ขอให้ศาลอุทธรณ์ลดโทษแก่จำเลยให้น้อยลงอีกปัญหาที่ว่าจำเลยได้กระทำความผิดตามฟ้องหรือไม่จึงยุติไปตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นแล้ว จำเลยจะกลับมายื่นฎีกาในปัญหานี้อีกไม่ได้ ไม่ถือว่าเป็นการฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 216
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ที่จำเลยฎีกาว่า ได้ต่อสู้คดีตลอดมาว่าไม่ได้กระทำผิดและแจ้งให้ทนายความยื่นอุทธรณ์ ขอให้ศาลยกฟ้อง แต่ทนายความกลับทำอุทธรณ์เพียงขอให้ศาลลดโทษจำเลยเพิ่งทราบเมื่อศาลอ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ทนายความทำไปโดยไม่แจ้งจำเลย จำเลยไม่ได้เซ็นรับทราบด้วยเป็นการไม่ชอบนั้น เห็นว่า ตามใบแต่งทนายความฉบับวันที่ 5 พฤศจิกายน 2525 จำเลยมอบอำนาจให้ทนายความของจำเลยยื่นอุทธรณ์และยื่นฎีกาคดีนี้ได้ ทนายความของจำเลยย่อมมีสิทธิทำอุทธรณ์ยื่นแทนจำเลยได้ตามกฎหมายหากจำเลยไม่เห็นด้วยกับอุทธรณ์นั้น ก็ชอบที่จะยื่นเองได้ตามความประสงค์ภายในอายุอุทธรณ์ เป็นเรื่องที่จำเลยละเลยสิทธิของตนเองจะปฏิเสธไม่ยอมรับรู้การกระทำของทนายความหาได้ไม่พิพากษายืน
