คำฟ้องและคำให้การ
จำเลยมีโค ๑ ตัว และมีตั๋วพิมพ์รูปพรรณเป็นชื่อของคนอื่นมาขอโอนที่อำเภอ ดังนี้ปัญหามีว่าจำเลยจะมีผิดฐานมีโคโดยแสดงความบริสุทธิ์ไม่ได้หรือไม่ ศาลล่างทั้ง ๒ เห็นว่าจำเลยไม่มีผิดในข้อนี้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาอ้างเป็นข้อกฎหมายว่า ศาลล่างแปล พ.ร.บ. สัตว์พาหนะผิดเพราะตาม ม. ๒๐ จำเลยมีหน้าที่นำสืบว่าตนได้โคมาโดยสุจริต แต่จำเลยหาได้สืบไม่ ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลล่างทั้ง ๒ ว่า คดีนี้ได้ความแล้วว่านายลีเป็นเจ้าของโค และโคนี้ก็มีตั๋วพิมพ์รูปพรรณถูกต้องแล้ว จำเลยไม่ต้องสืบอะไรอีก เพราะโครายนี้ไม่ใช่โคที่ไม่มีเจ้าของหรือมีตั๋วพิมพ์รูปพรรณโดยไม่ถูกต้อง รูปคดีไม่เข้าบทกฎหมายที่โจทก์อ้าง
